ဒုတိယပဏ္ဏာသကဿ၊ ဒုတိယပဏ္ဏာသက၏။
ပဌမေ၊ ပဌမသုတ်၌။
စက္ကဝတ္ထိနာ၊ စကြဝတေးမင်းနှင့်။
သဒ္ဓိံ၊ တကွ။
ဂဟိတတ္တာ၊ ယူအပ်သည်၏အဖြစ်ကြောင့်။
"လောကာနုကမ္ပာယာ"တိ၊ လောကနုကမ္ပာယ-ဟူ၍။
နု ဝုတ္ထံ၊ ဟောတော်မမူအပ်။
စ၊ ဆက်၍ဆိုဦးအံ့။
ဧတ္ထ၊ ဤ စကြဝတေးမင်း,ဘုရားသဗ္ဗညု-နှစ်ပါးတို့တွင်။
စက္ကဝတ္တိနော၊ စကြဝတေးမင်း၏။
ဥပ္ပတ္တိယာ၊ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်။
ဒွေ၊ နှစ်ပါးကုန်သော။
သမ္ပတ္တိယော၊ ဒေဝသမ္ပတ္တိ,မနုဿသမ္ပတ္တိ-တို့ကို။
လဗ္ဘန္တိ၊ ရအပ်ကုန်၏။
ဗုဒ္ဓါနံ၊ ဘုရားသဗ္ဗညုတို့၏။
ဥပ္ပတ္တိယာ၊ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်။
တိဿောပိ၊ သုံးပါးလည်းဖြစ်ကုန်သော။
(သမ္ပတ္တိယော၊ ဒေဝဝသမ္ပတ္တိ,မနုဿသမ္ပတ္တိ,နိဗ္ဗာနသမ္ပတ္တိ-တို့ကို။
လဗ္ဘန္တိ၊ ရအပ်ကုန်၏။)
ဒုတိယေ၊ ဒုတိယသုတ်၌။
အစ္ဆရိယမနုဿာတိ၊ အစ္ဆရိယမနုဿာ-ဟူသည်ကား။
အာစိဏ္ဏမနုဿာ၊ လောက၌ မလေ့ကျက်အပ်ဖူးသော လူတို့သည်။
အဗ္ဘုတမနုဿာ၊ ရှေး၌မဖြစ်ဖူးသည်ဖြစ်၍ဖြစ်သော လူတို့သည်။
တတိယေ၊ တတိယသုတ်၌။
ဗဟုနော ဇနဿ အနုတပ္ပါ ဟောတီတိ၊ ဗဟုနော ဇနဿ အနုတပ္ပါ ဟောတိ-ဟူသည်ကား။
မဟာဇနဿ၊ လူအများ၏။
အနုတာပကာရီ၊ ပူပန်ခြင်းကိုပြုလေ့ရှိသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
တတ္ထ၊ ထိုစကြဝတေးမင်း,ဘုရားသဗ္ဗညု-နှစ်ပါးတို့တွင်။
စက္ကဝတ္တိနော၊ စကြဝတေးမင်း၏။
ကာာလကိရိယာ၊ သေခြင်းကိုပြုခြင်းသည်။
ဧကစက္ကဝါဠေ၊ တစ်ခုသောစကြဝဠာ၌။
ဒေဝမနုဿာနံ၊ နတ်လူတို့၏။
အနုတာပံ၊ ပူပန်ခြင်းကို။
ကရောတိ၊ ပြု၏။
တထာဂတဿ၊ မြတ်စွာဘုရား၏။
ကာလကိရိယာ၊ သေခြင်းကိုပြုခြင်းသည်။
ဒသသု စက္ကဝါဠသဟဿေသု၊ တသောင်းသော စကြဝဠာတို့၌။
(ဒေဝမနုဿာနံ၊ နတ်လူတို့၏။
အနုတာပံ၊ ပူပန်ခြင်းကို။
ကရောတိ၊ ပြု၏။)
စတုတ္ထေ၊ စတုတ္ထသုတ်၌။
ထူပါရဟာတိ၊ ထူပါရဟာ-ဟူသည်ကား။
ထူပဿ၊ စေတီအား။
ယုတ္တာ၊ သင့်ကုန်သော။
အနုစ္ဆဝိကာ၊ လျောက်ပတ်ကုန်သော။
ဟိ (သစ္စံ)၊ မှန်၏။
စက္ကဝတ္တိနော၊ စကြဝတေးမင်း၏။
စေတိယံ၊ စေတီကို။
ပဋိဇဂ္ဂိတွာ၊ လုပ်ကျွေးသုတ်သင် ပြုပြင်၍။
ဒွေ၊ နှစ်ပါးကုန်သော။
သမ္ပတ္တိယော၊ ဒေဝသမ္ပတ္တိ,မနုဿသမ္ပတ္တိ တို့ကို။
လဘန္တိ၊ ရကုန်၏။
ဗုဒ္ဓါနံ၊ မြတ်စွာဘုရားတို့၏။
စေတိယံ၊ စေတီတော်ကို။
ပဋိဇဂ္ဂိတွာ၊ လုပ်ကျွေးသုတ်သင် ပြုပြင်၍။
တိဿေပိ၊ သုံးပါးလည်းဖြစ်ကုန်သော။
(သမ္ပတ္တိယော၊ ဒေဝသမ္ပတ္တိ,မနုဿသမ္ပတ္တိ,နိဗ္ဗာနသမ္ပတ္တိ-တို့ကို။
လဘန္တို၊ ရကုန်၏။)
ပဉ္စမေ၊ ပဉ္စမသုတ်၌။
ဗုဒ္ဓါတိ၊ ဗုဒ္ဓါ-ဟူသည်ကား။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
အာနုဘာဝေန၊ အာနုဘော်ဖြင့်။
စတ္တာရိ၊ လေးပါးကုန်သော။
သစ္စာနိ၊ သစ္စာတို့ကို။
ဗုဒ္ဓါ၊ သိသောဉာဏ်ပညာရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တည်း။
ဆဋ္ဌေ၊ ဆဋ္ဌသုတ်၌။
ဖလန္တိယာတိ၊ ဖလန္တိယာ-ဟူသည်ကား။
သဒ္ဒံ၊ အသံကို။
ကရောန္တိယာ၊ ပြုသည်ရှိသော်။
န သန္တသန္တိတိ၊ န သန္တသန္တိ-ဟူသည်ကား။
(သက္ကာယဒိဋ္ဌိယာ၊ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ၏။
ပဟီနတ္တာ စ၊ ပယ်အပ်ပြီးသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်လည်းကောင်း။
သက္ကာယဒိဋ္ဌိယာ၊ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ၏။
ဗလဝတ္တာ စ၊ အားကြီးသည်၏အဖြစ်ကြောင့်လည်းကောင်း။)
န ဘာယန္တိ၊ မကြောက်ကုန်။
တတ္ထ၊ ထိုရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်,ဆင်အာဇာနည် နှစ်ပါးတို့တွင်။
ခီဏာသဝေါ၊ ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်သည်။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
သက္ကာယဒိဋ္ဌိယာ၊ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ၏။
ပဟီနတ္တာ၊ ပယ်အပ်ပြီးသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။
န ဘာယတိ၊ မကြောက်။
`၁။ ဟတ္ထာဇာနီယော-(ဆဋ္ဌ)
သက္ကာယဒိဋ္ဌိယာ၊ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ၏။
ဗလဝတ္တာ၊ အားကြီးသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။
ဣတိ၊ ဤသို့သိအပ်၏။
န ဘာယတိ၊ မကြောက်။
သတ္တမဋ္ဌမေသုပိ၊ သတ္တမသုတ်,အဋ္ဌမသုတ်တို့၌လည်း။ ဧသေဝ နယော၊ ဤနည်းသည်သာလျှင် နည်းရှိ၏။
နဝမေ၊ နဝမသုတ်၌။
ကိံ ပုရိသာတိ၊ ကိံ ပုရိသာ-ဟူသည်ကား။
ကိန္နရာ၊ ကိန္နရာတို့တည်း။
မာနုသိံ ဝါစံ န ဘာသန္တီတိ၊ မာနုသိံ ဝါစံနဘာသန္တိ-ဟူသည်ကား။
မနုဿကထံ၊ လူတို့၏စကားကို။
န ကထေန္တိ၊ မပြောဆိုကုန်။
ကိရ (ဝိတ္ထာရေမိ)၊ အကျယ်ချဲ့ဦးအံ့။
ဓမ္မာသောကဿ၊ ဓမ္မာသောကမင်းကြီးအား။
ဧကံ၊ တစ်ခုသော။
ကိန္နရံ၊ ကိန္နရာကို။
အာနေတွာ၊ ဆောင်၍။
ဒဿေသုံ၊ ပြကုန်၏။
သော၊ ထို အသောက မင်းသည်။
"နံ၊ ထိုကိန္နရာကို။
ကထာပေထ၊ စကားဆိုစေကုန်လော့။"
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
ကိန္နရော၊ ကိန္နရာသည်။
ကထေတုံ၊ စကားပြောဆို ခြင်းငှာ။
န ဣစ္ဆတိ၊ အလိုမရှိ။
ဧကော၊ တစ်ယောက်သော။
ပုရိသော၊ ယောကျ်ားသည်။
"အယံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
ဧတံ၊ ဤကိန္နရာကို။
ကထာပေဿာမိ၊ စကားပြောအံ့။"
ဣတိ၊ ဤသို့လျှောက်ဆို၍။
ဟေဋ္ဌာပါသာဒံ၊ ပြာသာဒ်အောက်သို့။
ဩတာရေတွာ၊ သက်၍။
ဒွေ၊ နစ်ခုကုန်သော။
ခါဏှကေ၊ သစ်ငုတ်တို့ကို။
ကောဋေတွာ၊ စိုက်နှက်၍။
ဥက္ခလိံ၊ ထမင်းအိုးကို။
အာရောပေသိ၊ တင်၏။
သာ၊ ထို ထမင်းအိုးသည်။
ဥဘတောပဿေသိ၊ နံပါးနှစ်ဘက်တို့မှ။
ပတတိ၊ ကျ၏။
တံ၊ ထိုသို့ ကျသည်ကို။
ဒိသွာ၊ မြင်၍။
ကိန္နရော၊ ကိန္နရာသည်။
"အညံ၊ တပါးသော။
ဧကံ၊ တစ်ခုသော။
ခါဏုကံ၊ သစ်ငုတ်ကို။
(ဋ္ဌ၊ဒု-၅၂)ကောဋ္ဋေတုံ၊ စိုက်နှက်ခြင်းငှာ။
န ဝဋ္ဋတိ ကိံ၊ မသင့်သလော။"
ဣတိ၊ ဤသို့။
ဧတ္တကမေဝ၊ ဤမျှသောစကားကိုသာလျှင်။
အာဟ၊ ဆို၏။
ပုန၊ တဖန်။
အပရဘာဂေ၊ တပါးသောအဖို့၌။
ဒွေ၊ နှစ်ခုကုန်သော။
ကိန္နရေ၊ ကိန္နရာတို့ကို။
အာနေတွာ၊ ဆောင်၍။
ဒဿေသုံ၊ ပြကုန်၏။
ရာဇာ၊ အသောကမင်းသည်။
"နေ၊ ထိုနှစ်ခုသောကိန္နရာတို့ကို။
ကထာပေထ၊ စကားပြောဆိုစေကုန်လော့။"
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
တေ၊ ထို နှစ်ခုသောကိန္နရာတို့ကို။
ကထေသုံ၊ ဆိုခြင်းငှာ။
နဣစ္ဆိံသု၊ အလိုမရှိကုန်။
ဧကော၊ တစ်ယောက်သော။
ပုရိသော၊ ယောကျ်ားသည်။
"အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။
ဧတေ၊ ထို နှစ်ခုသောကိန္နရာတို့ကို။
ကထာပေဿာမိ၊ စကားပြောစေအံ့။"
ဣတိ၊ ဤသို့လျှောက်တင်၍။
တေ၊ ထို နှစ်ခုသောကိန္နရာတို့ကို။
ဂဟေတွာ၊ ယူ၍။
အန္တရာပဏံ၊ အိမ်ဈေးသို့။
အဂမာသိ၊ သွား၏။
တတ္ထ၊ ထိုအိမ်ဈေး၌။
ဧကော၊ တစခုသော ကိန္နရာသည်။
အမ္ဗပက္ကဉ္စ၊ သရက်သီးမှည့်ကိုလည်းကောင်း။
မစ္ဆေ စ၊ ငါးတိုကိုလည်းကောင်း။
အဒ္ဒသ၊ မြင်၏။
ဧကော၊ တစ်ခုသော ကိန္နရာသည်။
`၁။ ကဗိဋ္ဌဇလဉ္စ-(ဆဋ္ဌ)
အမ္ဗိလိကာဖလဉ္စ၊ မန်ကျည်းသီးကို လည်းကောင်း။
အဒ္ဒသ၊ မြင်၏။
တတ္ထ၊ ထို နှစ်ခုသော ကိန္နရာတို့တွင်။
ပုရိမော၊ ရှေး၌ဖြစ်သော ကိန္နရာသည်။
"မနုဿာ၊ လူတို့သည်။
မဟာဝိသံ၊ ကြီးစွာသော အဆိပ်ကို။
ခါဒန္တိ၊ ခဲကုန်၏။
တေ၊ ထို လူတို့သည်။
ကထံ၊ အဘယ်ကြောင့်လျှင်။
ကိလာသိနော၊ ပွေး,ညှင်း,တင်းတိပ်နာရှိကုန်သည်။
နဟောန္တိ၊ မဖြစ်ကုန်အံ့နည်း။"
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
ဣတရော၊ ဤမှတပါးသော ကိန္နရာသည်။
"ဣမေ၊ ဤလူတို့သည်။
ကထံ၊ အဘယ်ကြောင့်။
ဧတံ၊ ဤသီးသီး,မန်းကျည်းသီးကို။
နိဿာယ၊ မှိ၍။
ကုဋ္ဌိနော၊ နူနာရှိကုန်သည်။
န ဟောန္တိ၊ မဖြစ်ကုန်အံ့နည်း။"
ဣတိ၊ ဤသို့။
အာဟ၊ ဆို၏။
ဧဝံ၊ ဤသို့။
မာနုသိံ၊ စွမ်းနိုင်ကုန်သော်လည်း။
ဒွေ အတ္ထေ၊ နှစ်ပါးသောအကျိုးတို့ကို။
သမ္ပဿမာနာ၊ မြင်ကုန်သည်ဖြစ်၍။
န ကထေန္တိ၊ စကားမဆိုကုန်။
ဣတိ၊ ဤသည်လျှင် နဝမသုတ်၏ အဖွင့်ကို ဆိုသောစကားရပ် အပြိးသတ်တည်း။
ဒသမေ၊ ဒသမသုတ်၌။
အပ္ပဋိဝါနောတိ၊ အပ္ပဋိဝါနော ဟူသည်ကား။
အနုက္ကဏ္ဌိတော၊ မငြီးငွေ့သည်ဖြစ်၍။
အပစ္စောသက္ကိတော၊ ဆုတ်နစ်ခြင်းမရှိသည်ဖြစ်၍။
ဧကာဒသမေ၊ ဧကာဒသမသုတ်၌။
အသန္တသန္တိဝါသန္တိ၊ အသန္တသန္နိဝါသံ-ဟူသည်ကား။
အသပ္ပုရိသာနံ၊ သူတော်မဟုတ် သူယုတ်တို့၏။
`၁။ သန္နီဝါသံ-(ဆဋ္ဌ)
န ဝဒေယျာတိ၊ နဝဒေယျ-ဟူသည်ကား။
ဩဝါဒေန ဝါ၊ ဆုံးမခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း။
အနုသာသနိယာ ဝါ၊ ကံမြစ်ခြင်းဖြင့် လည်းကောင်း။
န ဝဒေယျ၊ မဆိုရာ။
မာ ဝဒတု၊ မဆိုလင့်။
ဣတိ (အယံ)၊ ဤသည်ကား။
အတ္ထော၊ အနက်တည်း။
ထေရမ္ပာဟံ န ဝဒေယျန္တိ၊ ထေရမ္ပာ ဟံ န ဝဒေယျံ-ဟူသည်ကား။
အဟမ္ပိ၊ ငါသည်လည်း။
ထေရံ၊ မထေရ်ဖြစ်သော။
ဘိက္ခုံ၊ ရဟန်းကို။
ဩဝါဒါနုသာသနိဝသေန၊ ဆုံးမ ကံမြစ်ခြင်း၏အစွမ်းဖြင့်။
န ဝဒေယျံ၊ မဆိုအံ့။
အဟိတာနုကမ္ပီတိ၊ အဟိတာနုကမ္ပီ-ဟူသည်ကား။
အဟိတံ၊ အစီးအပွားမဲ့ကို။
ဣစ္ဆမာနော၊ အလိုရှိသည်ဖြစ်၍။
နော ဟိတာနုကမ္ပီတိ၊ နော ဟိတာနုကမ္ပီ-ဟူသည်ကား။
ဟိတံ၊ အစီးအပွားကို။
အနိစ္ဆမာနော၊ အလိုမရှိသည်ဖြစ်၍။
နောတိ နံ ဝဒေယျန္တိ၊ နောတိ နံ ဝဒေယျံ-ဟူသည်ကား။
"အဟံ၊ ငါသည်။
တဝ၊ သင်၏။
ဝစနံ၊ စကားကို။
န ကရိဿံ၊ မလိုက်နာအံ့။"
ဣတိ၊ ဤသို့.
နံ၊ ထိုမထေရ်ကြီးကို။
ဝဒေယျံ၊ ဆိုအံ့။
ဝိဟေဌေယျန္တိ၊ ဝိဟေဌေယျံ-ဟူသည်ကား။
ဝစနဿ၊ စကားကို။
အကရဏေန၊ မလိုက်နာသဖြင့်။
ဝိဟေဌေယျံ၊ ညှဉ်းဆဲအံ့။
ပဿမ္ပိဿ နပ္ပဋိကရေယျန္တိ၊ ပဿမ္ပိဿနပ္ပဋိကရေယျံ-ဟူသည်ကား။
ပဿန္တောပိ၊ မြင်သော်လည်းကောင်း။
ဇာနန္တောပိ၊ သိသော်လည်းကောင်း။
အဟံ၊ ငါသည်။
တဿ၊ ထိုမထေရ်ကြီး၏။
ဝစနံ၊ စကားကို။
န ကရေယျံ၊ မလိုက်နာအံ့။
ဣမိနာ ဥပါယေန၊ ဤအကြောင်းဖြင့်။
သဗ္ဗတ္ထ၊ အလုံးစုံသော ဝါကျတို့၌။
အတ္ထော၊ အနက်ကို။
ဝေဒိတဗ္ဗော၊ သိအပ်၏။
ပန၊ အထူးကိုဆိုဦးအံ့။
သုက္ကပက္ခေ၊ သုက္ကပက္ခ၌။
သာဓူတိ နံ ဝဒေယျန္တိ၊ သာဓူတိ နံ ဝဒေယျံ-ဟူသည်ကား။
"သာဓု ဘဒ္ဒကံ၊ ကောင်း၏။
တယာ၊ သင်သည်။
သုကထိတံ၊ ကောင်းစွာဆိုအပ်၏။"
ဣတိ၊ ဤသို့။
တဿ၊ ထိုမထေရ်ကြီး၏။
ကထံ၊ စကားကို။
အဘိနန္ဒန္တော၊ အလွန်နှစ်သက်သည်ဖြစ်၍။
နံ၊ ထိုမထေရ်ကြီးကို။
ဝဒေယျံ၊ ဆိုရာ၏။
ဣတိ (အယံ)၊ ဤသည်ကား။
အတ္ထော၊ အနက်တည်း။
ဒွါဒသမေ၊ ဒွါဒသမသုတ်၌။
ဥဘတော ဝစီသံသာရောတိ၊ ဥဘတော ဝစီသံသာရော-ဟူသည်ကား။
ဒွီသုပိ၊ နှစ်ပါးလည်းဖြစ်ကုန်သော။
ပက္ခေသု၊ အဖို့တို့၌။
အညမညံ၊ အချင်းချင်း။
အက္ကောသနပစ္စက္ကောသနဝသေန၊ ရှေးဦးစွာဆဲရေးခြင်း,နောက်၌ဖြစ်သော ဆဲရေးခြင်း၏ အစွမ်းဖြင့်။
သံသရမာနာ၊ အဖန်တလဲလဲဖြစ်သော။
ဝါစာ၊ စကားသည်။
ဝစီသံသာရော၊ ဝစီသံသာရမည်၏။
ဒိဋ္ဌိပလာသောတိ၊ ဒိဋ္ဌိပလာသော-ဟူသည်ကား။
ဒိဋ္ဌိံ၊ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိကို။
နိဿာယ၊ မှီ၍။
ဥပ္ပဇ္ဇနကော၊ ဖြစ်သော။
ယုဂဂ္ဂါဟလက္ခဏော၊ အစုံကိုယူခြင်းလက္ခဏာရှိသော။
ပဠာသော၊ အဖျင်းမူခြင်းသည်။
ဒိဋ္ဌိပလာသော နာမ၊ ဒိဋ္ဌိပလာသ-မည်၏။
စေတသော အာဃာတောသိ၊ စေတသော အာဃာတော-ဟူသည်ကား။
ကောပေါ၊ အမျက်တည်း။
ဟိ(သစ္စံ)၊ မှန်၏။
သော၊ ထိုအမျက်သည်။
စိတ္တံ၊ စိတ်ကို။
အာဃာတေန္တော၊ ညှဉ်းဆဲနှိပ်စက်လျက်။
ဥပ္ပဇ္ဇတိ၊ ဖြစ်၏။
အပ္ပစ္စယောတိ၊ အပ္ပစ္စယော-ဟူသည်ကား။
အတုဋ္ဌာကာရော၊ မနှစ်သက်သောအခြင်းအရာတည်း။
ဒေါမနဿံ၊ နှလုံးမသာခြင်းတည်း။
ဣတိ(အယံ)၊ ဤသည်ကား။
အတ္ထော၊ အနက်တည်း။
အနဘိရဒ္ဓီတိ၊ အနဘိရဒ္ဓိ-ဟးသည်ကား။
ကောပေါယေဝ၊ အမျက်သည်ပင်လျှင်တည်း။
ဟိ (သစ္စံ)၊ မှန်၏။
သော၊ ထိုအမျက်ကို။
အနဘိရာဓနဝသေန၊ မိမိအကျိုးစီးပွား,သူတပါးအကျိုးစီးပွားကို မပြီးစေခြင်း၏အစွမ်းဖြင့်။
အနဘိရဒ္ဓီတိ၊ အနဘိရဒ္ဓိ-ဟူ၍။
ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။
အဇ္ဈတ္တံ အဝူပသန္တံ ဟောတီတိ၊ အဇ္ဈတ္တံ အဝူပသန္တံ ဟောတိ-ဟူသည်ကား။
သဗ္ဗမ္ပိ၊ အလုံးစုံလည်းဖြစ်သော။
ဧတံ၊ ထိုဝစီသံသာရ-အစရှိသည်သည်။
(ဋ္ဌ၊ဒု-၅၃) နိယကဇ္ဈတ္တသင်္ခါတေ၊ နိယကဇ္ဈတ္တ-ဟု ဆိုအပ်သော။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
စိတ္တေ စ၊ စိတ်၌လည်းကောင်း။
သဒ္ဓိဝိဟာရိကအန္တေဝါသိဏသင်္ခါတာယ၊ အတူနေတပည့်,အနီးနေတပည့်ဟု ဆိုအပ်သော။
အတ္တနော၊ မိမိ၏။
ပရိသာယ၊ ပရိသတ်၏။
စိတ္တေ စ၊ စိတ်၌လည်းကောင်း။
အဝူပသန္တံ၊ မငြိမ်းသည်။
ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
တသ္မေတန္တိ(ပဒဿ)၊ တသ္မေတံ-ဟူသောပုဒ်ကို။
တသ္မိံ ဧတ-န္တိ(ပဒစ္ဆေဒေါ)၊ တသ္မိံ ဧတံ-ဟူ၍ပုဒ်ဖြတ်ခြင်းကို။
ကာတဗ္ဗော၊ ပြုအပ်၏။
(တသ္မိံ၊ ထိုအဓိကရုဏ်း၌။
ဧတံ၊ ထို ဒိဋ္ဌိပလာသ-အစရှိသည်ကို။)
သေသံ၊ အကြွင်းကို။
ဝုတ္တနယေနေဝ၊ ဆိုအပ်ပြီးးသောနည်းဖြင့်သာလျှင်။
ဝေဒိတဗ္ဗံ၊ သိအပ်၏။
ဣတိ၊ ဤသည်လျှင်ဒွါဒသမသုတ်၏အဖွင့်ကို ဆိုရာစကားရပ် အပြီးသတ်တည်း။
ပဌမော၊ ရှေးဦးစွာသော။
ပုဂ္ဂလဝဂ္ဂေါ၊ ပုဂ္ဂလ-ဝဂ်တည်း။