ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ (တုမှေ၊ တို့သည်။)

“တွံ၊ သင်သည်။ ဣမံ ဓမ္မဝိနယံ၊ ဤသုတ် အဘိဓမ္မာဝိနည်းကို။ န အာဇာနာသိ၊ မသိ။ အဟံ၊ ငါသည်။ ဣမံ ဓမ္မဝိနယံ၊ ကို။ အာဇာနာမိ၊ သိ၏။

တွံ၊ သည်။ ဣမံ ဓမ္မဝိနယံ၊ ကို။ ကိံ အာဇာနိဿသိ၊ အဘယ်မှာ သိအံ့နည်း။

တွံ၊ သည်။ မိစ္ဆာပဋိပန္နော၊ မှားသော အကျင့်ကို ကျင့်သူသည်။ အသိ၊ ဖြစ်၏။ အဟံ၊ သည်။ သမ္မာပဋိပန္နော၊ မှန်သော အကျင့်ကို ကျင့်သူသည်။ အသ္မိံ၊ ဖြစ်၏။

မေ၊ ငါ၏ (စကားသည်။) သဟိတံ၊ ရှေ့နောက် ညီညွတ်၏။ တေ၊ သင်၏ (စကားသည်။) အသဟိတံ၊ ရှေ့နောက် မညီညွတ်။

ပုရေဝစနီယံ၊ ရှေး၌ ဆိုသင့်သော စကားကို‌။ ပစ္ဆာ၊ နောက်မှ။ အဝစ၊ ဆိုပြီ။ ပစ္ဆာဝစနီယံ၊ နောက်မှ ဆိုသင့်သော စကားကို။ ပုရေ၊ ရှေး၌။ အဝစ၊ ဆိုပြီ။

တေ၊ သင်၏။ အဓိစိဏ္ဏံ၊ အလေ့ အကျက်သည်။ ဝိပရာဝတ္တံ၊ ဖောက်ပြန်၏။(ပြောင်းပြန် ဟူလို။)

တေ၊ သင်၏ အပေါ်၌။ ဝါဒေါ၊ အပြစ်ကို။ အာရောပိတော၊ တင်အပ်ပြီ။ ဝါဒပ္ပမောက္ခာယ၊ အပြစ် (တင်ခြင်း) မှ လွတ်မြောက်ခြင်းငှါ။ စရ၊ ကျင့်လော့။ တွံ၊ သင်သည်။ နိဂ္ဂဟိတော၊ နှိပ်အပ်သူသည်။ အသိ၊ ဖြစ်၏။

သစေ ပတောသိ၊ အကယ်၍ စွမ်းနိုင်အံ့။ နိဗ္ဗေဌေဟိ ဝါတိ၊ ဖြေရှင်းမှုလည်း ဖြေရှင်းပါလော”ဟူသော။ ဝိဂ္ဂါဟိကကထံ၊ အကွဲကွဲ အပြားပြား ယူဆကြောင်းစကားကို။ မာ ကထေယျာထ၊ မပြောဆိုကြကုန်လင့်။

တံ၊ ထိုကွဲပြားကြောင်းစကားကို မပြောဆိုရခြင်းသည်။ ကိဿ ဟေတု၊ နည်း။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ (ယသာ၊ အကြင်ကြောင့်။) ဧသာ ကထာ၊ ဤကွဲပြားကြောင်း စကားသည်။ န အတ္ထသံဟိတာ၊ အကျိုးစီးပွါးနှင့် စပ်ယှဉ်သည် မဟုတ်။ ပ။ နိဗ္ဗာနာယ၊ တဏှာမှ ထွက်မြောက်ခြင်းငှါ။ န သံဝတ္တတိ၊ မဖြစ်။ (တသ္မာ၊ ထိုကြောင့်တည်း။)

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ တုမှေ၊ သင်တို့သည်။ ကထေန္တာ စ ခေါ၊ ပြောဆိုကုန်သည် ရှိသော်ကား။ “ဣဒံ၊ ဤလောဘမှ တပါးသော လောကီတရားအပေါင်းသည်။ ဒုက္ခန္တိ၊ ဆင်းရဲအစစ် ဒုက္ခသစ္စာ တည်း”ဟူ၍။ ကထေယျာထ၊ ပြောဆိုကြကုန်လော။ ပ။ ယောဂေါ၊ အားထုတ်ခြင်းကို။ ကရဏီယော၊ ပြုအပ်၏။ ဣတိ၊ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

နဝမံ၊ ကိုးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။