အထ ခေါ၊ ထိုအခါ၌။ ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်။ ပရိတ္တံ၊ အနည်းငယ်သော။ ပံသုံ၊ မြေမှုန့်ကို။ နခသိခါယံ၊ လက်သည်းထိပ်ပေါ်၌။ အာရောပေတွာ၊ တင်၍။ ဘိက္ခူ၊ ရဟန်း တို့ကို။

“ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ တံ၊ ထိုငါဘုရားမေးမည့်စကားကို။ ကိံ မညထ၊ အဘယ်သို့ မှတ်ကာ ဖြေကြမည်နည်း။ မယာ၊ ငါဘုရားသည်။ နခသိခါယံ၊ လက်သည်းထိပ်ပေါ်၌။ အာရောပိတော၊ တင်ထားအပ်သော။ ပရိတ္တော၊ အနည်းငယ်သော။ ယော ဝါ အယံ ပံသု၊ အကြင် မြေမှုန့်သည်လည်း။ (အတ္ထိ၊ ရှိ၏။) အယံ ဝါ မဟာပထဝီ၊ ဤမြေကြီးသည်လည်း။ (အတ္ထိ၊ ၏။ တေသု၊ ထို ၂-မျိုးတို့တွင်။) ကတမံ၊ အဘယ်သည်။ ဗဟုတရံ နု ခေါ၊ များသနည်း။ ဣတိ၊ ဤသို့မေးတော်မူ၏။

ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။ ယဒိဒံ မဟာပထဝီ၊ အကြင်မြေကြီးသည်။ ဧတဒေဝ၊ ဤမြေကြီးသည်သာလျှင်။ ဗဟုတရံ၊ သာ၍များပါ၏။

ဘဂဝတာ၊ မြတ်စွာ ဘုရားသည်။ နခသိခါယံ၊ လက်သည်းထိပ်ပေါ်၌။ အာရောပိတော၊ တင်ထားအပ်သော။ ပရိတ္တော၊ အနည်းငယ်သော။ အယံ ပံသု၊ ဤမြေမှုန့်သည်။ အပ္ပမတ္တကော၊ မပြောလောက်ဖွယ် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပါ၏။

ဘဂဝတာ၊ သည်။ နခသိခါယံ၊ ၌။ အာရောပိတော၊ သော။ ပရိတ္တော၊ သော။ ပံသု၊ မြေမှုန့်သည်။ မဟာပထဝိံ၊ မြေကြီးကို။ ဥပနိဓာယ၊ ထောက်ဆသည်ရှိသော်။ သင်္ခမ္ပိ၊ ရေတွက်အပ်သည်၏ အဖြစ်သို့လည်း။ န ဥပေတိ၊ မရောက်ပါ။ ဥပနိဓမ္ပိ၊ ထောက်ဆ အပ်သည်၏အဖြစ်သို့လည်း။ န ဥပေတိ၊ မရောက်ပါ။ ကလဘာဂမ္ပိ၊ တစိတ်အဖို့သို့လည်း။ န ဥပေတိ၊ မရောက်ပါ။ ဣတိ၊ ဤသို့ လျှောက်ကုန်၏။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ဧဝမေဝ ခေါ၊ ဤအတူသာလျှင်။ ယေ၊ အကြင်သတ္တဝါတို့သည်။ မနုဿသု၊ လူတို့၌။ ပစ္စာဇာယန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။

တေ သတ္တာ၊ ထိုသတ္တဝါတို့သည်။ အပ္ပကာ၊ မပြောလောက် ဖွယ် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိကုန်၏။ အထ ခေါ၊ စင်စစ်သော်ကား။ ယေ၊ အကြင်သတ္တဝါတို့သည်။ မနုဿေဟိ၊ လူတို့မှ။ အညတြ၊ တပါးသောအပါယ်တို့၌။ ပစ္စာဇာယန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။ ဧတေ၀ သတ္တာ၊ ဤသတ္တဝါတို့သည်သာလျင်။ ဗဟုတရာ၊ များကုန်၏။

တံ၊ ထိုလူ့ဘဝ အဖြစ်နည်း၍ အပါယ်၌ အဖြစ်များခြင်းသည်။ ကိဿ ဟေတု၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့်နည်း။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ စတုန္နံ၊ လေးပါးကုန်သော။ အရိယသစ္စာနံ၊ အရိယသစ္စာတို့ကို။ အဒိဋ္ဌတ္တာ၊ မမြင်အပ်ကုန်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်တည်း။

ကတမေသံ စတုန္နံ၊ အဘယ်လေးပါးတို့ကိုနည်း။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ တသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။ (တုမှေဟိ၊ သင်တို့သည်။) ဣဟ၊ ဤသာသနာ၌။ “ဣဒံ၊ ဤလောဘမှတပါးသော လောကီတရားအပေါင်းသည်။ ဒုက္ခန္တိ၊ ဆင်းရဲအစပ် ဒုက္ခသစ္စာ မည်၏”ဟု။ ယောဂေါ၊ အားထုတ်ခြင်းကို။ ကရဏီယော၊ ပြုအပ်၏။ ပ။ “အယံ၊ ဤအင်္ဂါရှစ်ပါး ရှိသောမဂ်သည်။ ဒုက္ခနိရောဓဂါမိနီ ပဋိပဒါတိ၊ ဆင်းရဲချုပ်ရာသို့ရောက်ကြောင်းအစစ် မဂ္ဂသစ္စာ မည်၏”ဟု။ ယောဂေါ၊ ကို။ ကရဏီယော၊ အပ်၏။ ဣတိ၊ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

ပဌမံ၊ ရှေးဦးစွာသောသုတ်တည်း။