(ဓာရေထ နော မှ စ၍ ဒေသိတာနီတိ စသည် အထက်သုတ်အတိုင်း ပေး။)

ဘန္တေ၊ မြတ်စွာဘုရား။ အဟံ၊ ဘုရားတပည့်တော်သည်။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဒေသိတံ၊ ဟောတော်မူအပ် သော။ ဒုက္ခံခေါ၊ ဆင်းရဲအစစ်ဖြစ်သော။ ပဌမံ၊ ရှေးဦးစွာသော။ အရိယသစ္စံ၊ အရိယသစ္စာကို။ ဓာရေမိ၊ ဆောင်၏။ ဘန္တေ၊ ရား။

သမဏော ဝါ၊ ရဟန်းပင် ဖြစ်စေ။ ဗြာဟ္မဏော ဝါ၊ ပုဏ္ဏားပင် ဖြစ် စေ။ ယော ဟိ ကောစိ၊ အကြင် သူသည်။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ဝဒေယျ၊ ဆိုငြားအံ့။

“ယံ၊ အကြင် ပဌမ ဒုက္ခအရိယသစ္စာကို။ သမဏေန ဂေါတမေန၊ ရဟန်းဂေါတမသည်။ ဒေသိတံ၊ ဟောတော်မူအပ်ပြီ။ ဧတံ၊ ဤရဟန်းဂေါတမ ဟောသော ပဌမ ဒုက္ခအရိယသစ္စာသည်။ န ဒုက္ခံ ပဌမံ အရိယသစ္စံ၊ ပဌမ ဒုက္ခ အရိယသစ္စာ မဟုတ်နိုင်။

အဟံ၊ ငါသည်။ ဧတံ ဒုက္ခံ ပဌမံ အရိယသစ္စံ၊ ထိုပဌမ ဒုက္ခ အရိယ သစ္စာကို။ ပစ္စက္ခာယ၊ ပယ်၍။ အညံ၊ တပါးသော။ ဒုက္ခံ ပဌမံ အရိယသစ္စံ၊ ပဌမ ဒုက္ခအရိယ သစ္စာကို။ ပညပေဿာမီတိ၊ ပညပ်ပေအံ့”ဟူ၍။ ဧတံ ဌာနံ၊ ဤဆိုနိုင်သော အကြောင်း သည်။ န ဝိဇ္ဇတိ၊ မဖြစ်။ (ကြွင်းသစ္စာတို့၌ ဆိုင်ရာသစ္စာကိုပင် သွင်း၍ ပေးရုံသာ ထူးတော့၏။) ဣတိ၊ ဤသို့ လျှောက်၏။

ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ သာဓု သာဓု၊ ကောင်းစွ ကောင်းစွ။

ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ တွံ၊ သင်သည်။ သာဓု ခေါ၊ ကောင်းစွာသာလျှင်။ မယာ၊ သည်။ ဒေသိတာနိ၊ ကုန်သော။ စတ္တာရိ၊ ကုန်သော။ အရိယသစ္စာနိ၊ တို့ကို။ ဓာရေသိ၊ ဆောင်၏။

ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ မယာ၊ ငါဘုရားသည်။ ဒုက္ခံ ခေါ၊ သော။ ပဌမံ၊ သော။ အရိယသစ္စံ၊ ကို။ ဒေသိတံ၊ ဟောတော်မူအပ်ပြီ။ တထာ၊ ထိုငါဘုရား ဟောတော်မူသည့်အတိုင်း။ နံ၊ ထိုဒုက္ခအရိယသစ္စာကို။ ဓာရေဟိ၊ ဆောင်လော့။

(ယော ဟိ ကောစိ မှ စ၍ ဒေသိတာနီတိ အထိ ပေးမြဲ၊ မြတ်စွာဘုရားက ထောက်ခံ ဟောတော်မူသည်သာ ထူး၏၊ တသ္မာတိဟ စသည်လည်း ပေးမြဲ။)

ဆဋ္ဌံ၊ ခြောက်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။