ဖဿပရေတော၊ ဒုက္ခအတွေ့အထိတို့သည် နှိပ်စက်အပ်သည်။
ဟုတွာ၊ ၍။
ရောဂံ၊ ဖဿကြောင့်ဖြစ်သော ဝေဒနာဟူသော ဆင်းရဲကို။
ဝါ၊ ခန္ဓာ ငါးပါးတည်းဟူသော ဆင်းရဲကို။
အတ္ထတော၊ ငါကောင်ဟူ၍၊ငါချမ်းသာသည် ငါဆင်းရဲသည်ဟူ၍။
ဝဒတိ၊ ဒိဋ္ဌိစွဲအားဖြင့် ပြောကြား၏။
လောကော၊ ရောဂါတည်းဟူသော ခန္ဓာငါးပါးကို ငါတည်းဟူသော အတ္တကောင်ဟု ပြောကြားသော သတ္တလောကသည်(ထည့်)။
ဓမ္မရသကိုပေါ်လွင်စေရန်အဋ္ဌကထာဆရာရှင်းပြချက်
"အယံ လောကော သန္တာပဇာတော"။ ။ လူနှင့်တကွသော သတ္တလောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် အို,နာ,သေ, တည်းဟူသောဘေးတို့ဖြင့်လည်းကောင်း,ရောဂါနှိပ်စက်ခြင်း,ဆွေမျိုးပျက်စီးခြင်းတို့ဖြင့်လည်းကောင်း,လောဘ,ဒေါသတို့၏သောင်းကျန်းမှုတို့ဖြင့်လည်းကောင်း အကြီးအကျယ်ပူပန်မှု စိတ်ဆင်းရဲရခြင်း,ကိုယ်ဆင်းရဲရခြင်း ဒုက္ခပေါင်းစုံ တွေ့ကြုံရ၏။
"ဖဿပရေတော'။ ။အဆိုပါ သန္တာပဒုက္ခကြောင့်ပင် သတ္တလောက တစ်ခုလုံးကို တစ်ပါးမကများစွာသော ဒုက္ခအတွေ့ ဒုက္ခနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရခြင်းတို့က ပြေးမလွတ်အောင်နှိပ်စက်ကြပြန်၏။တစ်နည်းအားဖြင့် သုခစသော ဝေဒနာဖြစ်ခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်သော ဖဿခြောက်ပါးတို့က လူ့လောကစသည်ကို နှိပ်စက်ပြန်၏။
ရောဂံ ဝဒတိအတ္ထဘော"။ ။ ဖဿပစ္စယာ ဝေဒနာ"ဟူသော ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်အရ ဤ၌ "ရောဂါ"ဟူသည် ဝေဒနာဒုက္ခန္ခာတည်း။တစ်နည်း "ရောဂေါ ရောဂေါတိ ခန္ဓဿေတံ အဓိဝစနံ"ဟူသည်နှင့်အညီ 'ရောဂါ'ဟူသည် ခန္ဓာငါးပါးတည်း ထိုဝေဒနာဟူသောရောဂါ,ခန္ဓာငါးပါးဟူသော ရောဂါကို အမှန်မသိသည်ဖြစ်၍ စက္ခုဝိညာဉ်က မြင်သိသည်ကို ငါမြင်သည်၊ သောတဝိညာဉ်က ကြားခြင်းသိခြင်းကိုငါကြားသည်၊အကုသိုလ်ကံကြောင့် ရောဂါဝေဒနာခံစားရသည်ကို ငါနာသည်၊ငါဆင်းရဲသည်၊ကုသိုလ်ကံ၊ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေရထိုင်ရ စည်းစိမ်ခံစားရ သည်ကို ငါချမ်းသာသည်ဟု မဟုတ်မမှန်အတ္ထဒိဋ္ဌိ အနေအားဖြင့်ပြောဆို၏။စင်စစ် ငါချမ်းသာတာ ငါဆင်းရဲတာ မဟုတ်၊အကြောင်းအားလျော်စွာ သုခဝေဒနာ ဒုက္ခဝေဒနာ ဥပေက္ခာဝေဒနာ ဖြစ်ခြင်းသာ။
"ရောဂံ ဝဒတိ အတ္တနော"ဟုရှိခဲ့လျှင် မျက်စိနာခြင်း၊ သွားကိုက်ခြင်း၊ဗိုက်အောင့်ခြင်းစသော ဝေဒနာနှိပ်စက်သောအခါ နာတယ်နာတယ်၊အောင့်တယ်အောင့်တယ်၊ ကိုက်တယ် ခဲတယ်စသည်ဖြင့် ဝေဒနာနုပဿနာ မရှုမှတ်ခဲ့သော် သည်းမခံနိုင်ကြောင်း အမယ်လေး၊ ဆင်းရဲလိုက်တာ ဤဆင်းရဲဒုက္ခမျိုး ငါ့အား မဖြစ်ပါစေလင့် မဖြစ်စေသတည်း-ဟု ကိုယ့်ဒုက္ခမဟုတ်သော ပရမတ္ထသဘောအရ အကြောင်းအားလျော်စွာ ဖြစ်သော ဒုက္ခကိုပင် ငါ့ဒုက္ခ ငါ့ဆင်းရဲဟု အထင်လွဲကာ ပြောဆိုတတ်လေသည်။၊
ယဿ-ယတော ဇရာမရဏာ ဒိတော၊ အကြင်အိုခြင်း,သေခြင်း,စသည်မှ။
ဘာယတိ၊ ကြောက်၏။
တံ၊ ထိုအိုခြင်း,သေခြင်းစသည်လည်း။
ဒုက္ခံ၊ ဒုက္ခ၏ တည်ရာ, ဒုက္ခဒုက္ခပင်ဖြစ်ကြောင်း ဆင်းရဲဒုက္ခပင်တည်း။
တစ်နည်း။ယဿ ဝိဘဝဿ၊ အကြင်ဘဝပြတ်ခြင်းမှ။
ဘာယတိ၊ ကြောက်၏။
သော ဝိဘဝေါ၊ ဘဝပြတ်ခြင်းမှ ကြောက်ခြင်းသည်။
ဒုက္ခံ၊ ဒုက္ခ၏ တည်ရာ,ဇာတိစသော ဒုက္ခကို မလွန်မြောက်ခြင်းကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခသာတည်း။
ဝါ၊ ဒုက္ခသဘောရှိသည်သာတည်း။
တစ်နည်း-ယဿ အနိစ္ဏာဒိကဿ၊ အကြင်အနိစ္စစသည်မှ။
ဘာယတိ၊ ကြောက်၏။
တံ ဘယံ၊ ထိုကြောက်ခြင်းသည်။
ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခပင်တည်း။
ဝါ၊ ဒုက္ခကို ဆောင်ယူလာတတ်၏။
"ယဿ ဘာယတိ တံ ဒုက္ခံ"
အကြင် အိုခြင်းနာခြင်းသေခြင်းမှ ကြောက်၏။ထိုအိုခြင်း,နာခြင်း,သေခြင်းသည် ဒုက္ခ၏တည်ရာ, ဒုက္ခဒုက္ခပင်ဖြစ်သောကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခဟုဆိုအပ်၏။တစ်နည်းအားဖြင့် အကြင် မမြဲခြင်းဆင်းရဲခြင်း မတင့်တယ်ခြင်း စိတ်တိုင်းကျ မဖြစ်ခြင်း အစိုးမရခြင်းမှကြောက်၏။ထိုကြောက်စရာ ဆင်းရဲခြင်း မမြဲခြင်းစသည်မှ လွတ်မြောက်ကြောင်း ထွက်ပေါက်ကို မသိသည်ဖြစ်၍ ဒုက္ခဟုပင်ဆိုအပ်၏။
ဘဝဝိပ္ပဟာနာယ၊ ကာမစသောဘဝကို ပယ်ခြင်းငှာ။
ဣဒံ ဗြဟ္မစရိယံ၊ ဤမဂ္ဂဗြဟ္မစရိယကို။
ဝုဿတိ၊ ကျင့်သုံးအပ်၏။
("ဤပြဆိုအပ်သော မဂ္ဂဗြဟ္မစရိယသည်သာ သံသရာမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း နိယျာနိကဓမ္မဖြစ်သည်။အညမဂ္ဂတို့သည် နိယျာ နိကဓမ္မမဟုတ်"ဟုသိစေလို၍ ယေဟိ ကေစိ စသည်ကို ဟောတော်မူသည်။)
"ဘဝဝိပ္ပဟာနာယ ခေါ ပနိဒံ ဗြဟ္မစရိယံ ဝုဿတိ"
ကာမဘဝ ရူပဘဝ အရူပဘဝဟူသော ဘဝဖြစ်ကြောင်း တဏှာသမုဒယကို အကြွင်းမရှိ ပယ်ရှားရန်အလို့ငှာ လေးသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတစ်သိန်း ကာလပတ်လုံး ပါရမီဆယ်ပါး စရိယတရားတို့ကို ဖြည့်ဆည်းပူးသဖြင့် ဗောဓိမဏိုင်ဝယ် မာရ်မင်း၏ ထိပ်ထက်ကို နင်း၍ ရရှိအပ်သော သီလသမာဓိ ပညာာသိက္ခာ သုံးရပ်ဖြင့် ရေတွက်အပ်သော အင်္ဂါ ၈-ပါးရှိသော မွန်မြတ်သောအကျင့်မြတ် ဗြဟ္မစရိယကို ငါဘုရား ကျင့်ကြံပွားများအပ်ပြီဟု ဥဒါန်းကျုးရင့်တော်မူပြီ။ ဥပဓိံ ဟိ ပဋိစ္စ ဒုက္ခမိဒံ သမ္ဘောတိ စသည်ဖြင့် ဆက်လက် ဥဒါန်းကျူးရင့်သေးသည်။ထိုဥဒါန်းစကား အဓိပ္ပါယ်တို့ကား လွယ်၏။ထို့ကြောင့် ရှင်းမပြတော့ပြီ။