ဘန္တေ၊ ရား။ ပုဗ္ဗဝိဇ္ဇနံနာမ၊ ပုဗ္ဗဝိဇ္ဇနမည်သော။ ဝဇ္ဇိဂါမော၊ ဝဇ္ဇိတိုင်း၌ဖြစ်သောရွာသည်။ (အတ္ထိ၊ ၏။) တတ္ထ၊ ထိုပုဗ္ဗဝိဇ္ဇနမည်သောရွာ၌။ အာယသ္မတော ဆန္နဿ၊ ၏။ မိတ္တကုလာနိ၊ မိတ်ဆွေဖြစ်သောအမျိုးတို့သည်။ သုဟဇ္ဇကုလာနိ၊ ချစ်ကျွမ်းဝင်သောအမျိုးတို့သည်။ ဥပဝဇ္ဇကုလာနိ၊ ချဉ်းကပ်အပ်ကုန်သောအမျိုးတို့သည်။ အတ္ထိ၊ ရှိကုန်၏။ ဣတိ၊ ဤသို့လျှောက်၏။ သာရိပုတ္တ၊ ရာ။ ဆန္နဿ၊ သော။ ဘိက္ခုနော၊ ၏။ ဧတေ(ဧတာနိ မိတ္တကုလာနိ)၊ ဤမိတ်ဆွေဖြစ်သော အမျိုးတို့သည်။ ဧတေ(ဧတာနိ သုဟဇ္ဇကုလာနိ)၊ ဤချစ်ကျွမ်းဝင်သောအမျိုးတို့သည်။ ဧတေ(ဧတာနိ ဥပဝဇ္ဇကုလာနိ)၊ ဤ ချဉ်းကပ်သောအမျိုးတို့သည်။ ဟောန္တိကိ(ဟောန္တိဧဝ)၊ ရှိကုန်သည်သာလျှင်တည်း။ သာရိပုတ္တ၊ ရာ။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ ဧတ္တာဝတာ၊ ဤအမျိုးရှိကာမျှဖြင့်။ "သဥပဝဇ္ဇောတိ၊ တဖန်ဖြစ်ခြင်းရှိသူ"ဟူ၍။ န ခေါပန ဝဒါမိ၊ ဟောတော်မမူ။ သာရိပုတ္တ၊ ရာ။ ယောခေါ၊ အကြင်သူသည်။ တဉ္စကာယံ၊ ထိုခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း။ နိက္ခိပတိ၊ ပစ်ချ၏။ အညဉ္စကာယံ၊ တပါးသောခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း။ ဥပါဒိယတိ၊ စွဲလမ်း၏။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ တံ၊ ထိုသူ့ကို။ "သဥပဝဇ္ဇောတိ၊ တဖန်ဖြစ်ခြင်းရှိသူ"ဟူ၍။ ဝဒါမိ၊ ဟောတော်မူ၏။ သာရိပုတ္တ၊ ရာ။ ဆန္နဿ၊ သော။ ဘိက္ခုနာ၊ ရဟန်းသည်။ တံ၊ ထိုစွဲလမ်းခြင်းသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ (သာရိပုတ္တ၊ ရာ။) ဆန္နေန၊ သော။ ဘိက္ခုနာ၊ ရဟန်းသည်။ အနုပဝဇ္ဇံ၊ တဖန်ဖြစ်ခြင်းမရှိသည်ဖြစ်၍။ သတ္တံ၊ ကို။ အာဟရိတံ၊ ဆောင်အပ်ပြီ။ ဣတိ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ဧတံ၊ ကို။ ဓာရေဟိ၊ မှတ်လေလော့။ ဣတိ၊ ၏။

စတုတ္ထံ၊ လေးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

ပုဏ္ဏ၊ ပုဏ္ဏ။ သုနာပရန္တကာ၊ ကုန်သော။ မနုသာ၊ တို့သည်။ ဒဏ္ဍေန၊ တုတ်ဖြင့်။ ပဟာရံ၊ ကို။ သစေ ဒဿန္တိ၊ လတ္တံ့။ ပ။ သတ္ထေန၊ ဓားဖြင့်။ ပ။ ဣတိ၊ ဤသို့လျှောက်၏။

ပုဏ္ဏ၊ ပုဏ္ဏ။ သုနာပရန္တကာ၊ ကုန်သော။ မနုဿာ၊ တို့သည်။ တေ၊ အား။ သတ္ထေန၊ ဓားဖြင့်။ ပဟာရံ၊ ကို။ သစေ ဒဿန္တိ၊ လတ္တံ့ ။ ပ။ ယံ (ယသ္မာ)၊ ကြောင့်။ ဣမေ၊ တို့သည်။ မံ၊ ကို။ တိဏှေန။ပ။ ဣတိ၊ ဤသို့လျှောက်၏။

တံ (ဂမနံ)၊ ထိုသွားခြင်းကို။ ကရောဟိ၊ ပြုလော့။ ဣတိ၊ ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။ အထ ခေါ၊ ၌။ အာယသ္မာ ပုဏ္ဏော၊ သည်။ ဘဂဝတော၊ ၏။ ဝစနံ၊ စကားတော်ကို။ အဘိနန္ဒိတွာ၊ အလွန်နှစ်သက်၍။ အနုမောဒိတွာ၊ ဝမ်းမြောက်၍။ အာသနာ၊ နေရာမှ။ ဥဋ္ဌာယ၊ ထ၍။ ` ၁။ ဤအနက်ကား

အဋ္ဋီယမာနောတိ ဧတ္ထ အဋ္ဋမိဝ အတ္တာနမာစရတိ အဋ္ဋီယတိတိ အဋ္ဋီယသဒ္ဒဿ အန္တောဂဓဥပမာနဘူတကမ္မတ္တာ ဥပမေယျဘူတေန အတ္တနာဝ သကမ္မကတ္တံ၊ န ဘိက္ခုဘာဝေနာတိ အာဟ" ဘိက္ခုဘာဝန္တိ ဘိက္ခု ဘာဝေနာ”တိ။ပ။ ကဏ္ဌေ အာသတ္တေန အဋီယေယျာတိ ဧတ္ထ ပန ကရဏတ္ထေယေဝ ကရဏဝစနန္တိ အာဟ “ယထာလက္ခဏံ ကရဏဝစနေနေဝ ဝုတ္တ" န္တိ ဟူ၍ ဖွင့်ဆိုသော သာရတ္ထဋီကာ ၂-၆၅-နှာ အရ ကာယေန ဇီဝိတေန တို့ကို ကရဏတ္ထ ပေးသည်။

ကာယေ စ ဇီဝိတေ စ အဋ္ဋီယမာနာ။ မ ၃၊စာပိုဒ် ၃၉၆၊ ၃၁၃-နှာ- ပုဏ္ဏောဝါဒသုတ်၌ကာယေ ဇီဝိတေ-ဟုရှိရာ ကမ္မကရဏနိမိတ္တတ္တေသု သတ္တမီသုတ်ဖြင့် ကရဏတ္ထ၌ သတ္တမီဝိဘတ်ဟုကြံ၍ ကာယေ စ၊ ကိုယ်ဖြင့်၎င်း။ ဇီဝိတေ စ၊ အသက်ဖြင့်၎င်းဟု ပေးလေ။

၂။မ ၃-၃၁၃- နှာ၊ ပုဏ္ဏောဝါဒသုတ်၌ ဤ ဝတ္ထုံအရာတွင် ဝိဟရိတုံ-ဟု ရှိ၏၊ ၎င်းသုတ်တွင် ရှေး၌ ဝိဟရိဿတီတိ- ဟူ၍၎င်း၊ ဝိဟရိဿာမီတိဟူ၍၎င်း မေးခဲ့ ဖြေခဲ့သော စကားတို့နှင့် ညီညွတ်၍ ယုတ္တတရ ဖြစ်ပေ၏။ သို့သော် ဤဝတ္ထုပုဒ်သည်လည်း ထိုဝိဟရိတုံပုဒ်နှင့် အနက်တူပရိယာယ်ဖြစ်သောကြောင့်၎င်း၊ သဒ္ဒယုတ္တိရှိသောကြောင့်၎င်း သင့်သည်သာတည်း။ ထိုတွင် သဒ္ဒယုတ္တိရှိပုံကား အသဓာတ်, ဝသဓာတ်နောင် ပစ္စည်းဝိဘတ်ဖြစ်သော တ- အက္ခရာရှိလျှင် သ္တမှ တ္ထ ဖြစ်မြဲပေတည်း။ ပုံစံကား အသ္တိ, အသ္တု-ဟူသော (သက္ကတ) ပုဒ်မှ အတ္ထိ, အတ္ထု ဖြစ်၏။ ဝသ္တ, ဝသ္တိ, ဝသ္တုတို့မှ ဝတ္ထ, ဝတ္ထိ, ဝတ္ထု-ဟု ဖြစ်ကုန်၏။ ထို့အတူပင် ဝသ္တုံ-မှ ဝတ္ထုံ ဖြစ်လာပေသည်။ အက္ခရာစဉ်ဖြင့် ပြည့်စုံစွာပြသော ပါဠိအဘိဓာန်တစောင်း ဤဝတ္ထုံ ပုဒ်ကို သက္ကတ စသ္တုမ်ပုဒ်နှင့် ယှဉ်တွဲလျက် ပြထားသည်ကိုလည်း တွေ့ရ၏။ ထိုကြောင့် သဒ္ဒနီတိဓာတုမာလာ နှာ-၁၃၁- ဝသဓာတ်၏ ရုပ်ကို ပြရာ၌ ဝတ္တုံ- ဟုသဒိသသံယုတ်နှင့် ရှိသောပါဌ်ကို ပါဌ်ပျက်ဟု မှတ်အပ်၏။ အကြောင်းမူကား ထိုသို့သောပုဒ်သည် မည်သည့်ပါဠိအဋ္ဌကထာ၌မျှ မရှိသည့်ပြင် ထိုသို့သောပုဒ်ကို ပြီးစေရန် ရုပ်အစီအရင်သည် လည်း မည်သည့် သဒ္ဒါကျမ်း၌မျှ မရှိသောကြောင့်ပေတည်း ပက္ကာမိ၊ ပြီ။

ဣတ္ထံ၊ ဤသို့ အနိစ္စစသောသဘောအားဖြင့်။ ဧတေပိ ဓမ္မာ၊ ဤတရားတို့သည်လည်း။ စလာ စေဝ၊ တုန်လှုပ်လည်း တုန်လှုပ်ကုန်၏။ ဗျထာစ၊ နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲလည်း နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲကုန်၏။ အနိစ္စာ၊ ကုန်။ ဝိပရိဏာမိနော၊ လေ့ရှိကုန်၏။ အညထာဘာဝိနော၊ လေ့ရှိကုန်၏။ ပ၊

၁။ ဣတ္ထေတံ ဒွယန္တိ ဧဝမေတံ ဒွယံ (ဋ္ဌ)၊ ဧဝမေတန္တိ ဧဝံ အနိစ္စာဒိဘာဝေန ဧတံ စက္ခုရူပဉ္စာတိဒွယံ(ဋီ)။

၂ ။ ဖုဋ္ဌောတိ ဥပယောဂတ္ထေ ပစ္စတ္တံ၊ ဖဿေန ဖုဋ္ဌမေဝ ဂေါစရံ ဝေဒနာ ဝေဒေတိ၊ စေတနာ စေတေတိ၊သညာ သဉ္ဇာနာတီတိ အတ္ထော။ (ဋ္ဌ)