၁၃၄။ ဧကံ၊ တပါးသော။ သမယံ၊ အခါ၌။ ဘဂဝါ၊ သည်။ သက္ကေသု၊ သက္ကတိုင်း၌။ ဒေဝဒဟံနာမ၊ ဒေဝဒဟမည်သော။ သကျာနံ၊ သာကီဝင်မင်းမျိုးတို့၏။ နိဂမော၊ နိဂုံးသည်။ (အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ တတ္ထ၊ ထိုနိဂုံ၌။) ဝိဟရတိ၊ နေတော်မူ၏။

တတြ၊ ထိုသို့နေတော်မူသောအခါ၌။ ဘဂဝါ၊ သည်။ ဘိက္ခူ၊ ရဟန်းတို့ကို။ ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ သဗ္ဗေသံ ယေဝ ဘိက္ခူနံ၊ အလုံးစုံကုန်သော ရဟန်းတို့သည်သာလျှင်။ ဆသု၊ ၆-ပါးကုန်သော။ ဖဿာယတနေသု၊ ဖဿာယတန တို့၌။ အပ္ပမာဒေန၊ မမေ့မလျော့သောသတိဖြင့်။ ကရဏီယန္တိ စ၊ ပြုအပ်၏ဟူ၍လည်း။ န ဝဒါမိ၊ ဟောတော်မမူ။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ အဟံ၊ သည်။ သဗ္ဗေသံ ယေဝ ဘိက္ခူနံ၊ တို့သည်သာလျှင်။ ဆသု၊ ကုန်သော။ ဖဿာယတနေသု၊ တို့၌။ အပ္ပမာဒေန၊ ဖြင့်။ န ကရဏီယန္တိ စ၊ မပြုအပ် ဟူ၍လည်း။ န ဝဒါမိ၊ ဟောတော်မမူ။ ဘိက္ခဝေ၊ တို့။

ယေ တေ ဘိက္ခူ၊ အကြင်ရဟန်းတို့သည်။ အရဟန္တော၊ ကိလေသာတို့မှဝေးကုန်၏။ ခီဏာသဝါ၊ ကုန်ပြီးသောအာသဝေါတရားရှိကုန်၏။ ဝုသိတဝန္တော၊ အကျင့်မြတ်ကို ကျင့်သုံးပြီးကုန်၏။ ကတရဏီယာ၊ ပြုအပ်ပြီးသော (၁၆) ပါးသော မဂ်ကိစ္စရှိကုန်၏။ ဩဟိတဘာရာ၊ ချထားအပ်ပြီးသော ခန္ဓာစသော ဝန်ရှိကုန်၏။ အနုပ္ပတ္တသဒတ္ထာ၊ အစဉ်အားဖြင့် ရောက်အပ်သော မိမိအကျိုးတည်းဟူသော အရဟတ္တဖိုလ် ရှိကုန်၏။ ပရိက္ခီဏဘဝသံယောဇနာ၊ ကုန်ပြီးသော ဘဝသံယောဇဉ် ရှိကုန်၏။ သမ္မာ၊ ကောင်းစွာ။ အညာ (အညာယ)၊ သိကုန်၍။ ဝိမုတ္တာ၊ ကိလေသာတို့မှ လွတ်ကုန်၏။ ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ အဟံ၊ သည်။ တေသံ ဘိက္ခူနံ၊ ထိုရဟန်းတို့သည်။ ဆသု၊ ကုန်သော။ ဖဿာယတနေသု၊ တို့၌။ အပ္ပမာဒေန၊ ဖြင့်။ န ကရဏီယန္တိ၊ ဟူ၍။ ဝဒါမိ၊ ၏။

တံ၊ ထိုသို့ ဟောတော်မူခြင်းသည်။ ကိဿဟေတု၊ အဘယ်မည်သောအကြောင်းကြောင့်နည်း။

တေသံ၊ ထိုရဟန်းတို့သည်။ အပ္ပမာဒေန၊ မမေ့မလျော့သောသတိဖြင့်။ ကတံ၊ ပြုအပ်ပြီ။ တေ၊ ထိုရဟန်းတို့သည်။ ပမဇ္ဇိတုံ၊ မေ့လျော့ခြင်းငှါ။ အဘဗ္ဗာ၊ မထိုက်ကုန်။ (တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်တည်း။)

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ယေ စ ခေါ တေ၊ ဘိက္ခူ အကြင်ရဟန်းတို့သည်။ သေက္ခာ၊ ကျင့်ဆဲဖြစ်ကုန်၏။ အပ္ပတ္တမာနသာ၊ မရောက်သေးသော အရဟတ္တဖိုလ်ရှိကုန်၏။ အနုတ္တရံ၊ အတုမရှိသော။ ယောဂက္ခေမံ၊ ယောဂလေးပါးတို့၏ ကုန်ရာဖြစ်သော အရဟတ္တဖိုလ်ကို။ ပတ္ထယမာနာ၊ တောင့်တကုန်သည်ဖြစ်၍။ ဝိဟရန္တိ၊ နေကုန်၏။ ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ အဟံ၊ သည်။ တေသံ ဘိက္ခူ နံ၊ ထိုသေက္ခဖြစ်ကုန်သော ရဟန်းတို့သည်။ ဆသု၊ ကုန်သော။ ဖဿာယတနေသု၊ တို့၌။ အပ္ပမာဒေန ဖြင့်။ ကရဏီယန္တိ၊ ဟူ၍။ ဝဒါမိ၊ ၏။

တံ၊ ထိုသို့ဟောတော်မူခြင်းသည်။ ကိဿ ဟေတု၊ နည်း။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ မနောရမာပိ၊ စိတ်နှလုံးကို မွေ့လျော်စေတတ်သည်လည်း ဖြစ်ကုန်သော။ အမနောရမာပိ၊ စိတ်နှလုံးကို မမွေ့လျော်စေတတ်သည်လည်း ဖြစ်ကုန်သော။ စက္ခုဝိညေယျာ၊ စက္ခုဝိဉာဏ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော။ ရူပါ၊ ရူပါရုံတို့သည်။ သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။

တေ၊ ထိုရူပါရုံတို့သည်။ အဿ၊ ထိုရဟန်း၏။ စိတ္တံ၊ စိတ်ကို။ ဝါ၊ သို့။ ဖုဿ ဖုဿ၊ တွေ့ထိ၍ တွေ့ထိ၍။ ဝါ၊ ရောက်၍ရောက်၍။ ပရိယာဒါယ၊ ကုန်စေ၍။ န တိဋ္ဌန္တိ၊ မတည်ကုန်။

စေတသော၊ စိတ်ကို။ အပရိယာဒါနာ၊ မကုန်စေသောကြောင့်။ ဝီရိယံ၊ လုံ့လသည်။ အာရဒ္ဓံ၊ အားထုတ်အပ်သည်။ အသလ္လီနံ၊ တွန့်တိုခြင်းမရှိသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ သတိ၊ သတိသည်။ ဥပဋ္ဌိတာ၊ အာရုံသို့ ကပ်၍ တည်သည်။ အသမ္မုဋ္ဌာ၊ မပျောက်ပျက်သည်။ (ဟောတိ၊ ၏။) ကာယော၊ ကိုယ်သည်။ ပဿဒ္ဓေါ၊ ပူပန်ခြင်းမှ ငြိမ်းသည်။ အသာရဒ္ဓေါ၊ ပူပန်ခြင်းမရှိသည်။ (ဟောတိ၊ ၏။ ) စိတ္တံ၊ စိတ်သည်။ သမာဟိတံ၊ အာရုံ၌ ကောင်းစွာထားအပ်သည်။ ဧကဂ္ဂံ၊ တစ်ခုတည်းသောအာရုံရှိသည်။ ( ဟောတိ၊ ၏။ တသ္မာ၊ ကြောင့်တည်း။)

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ ဣမံ ခေါ အပ္ပမာဒဖလံ၊ ဤမမေ့မလျော့ခြင်း၏ အကျိုးကို။ သမ္ပဿမာနော၊ ကောင်းစွာ မြင်တော်မူသည်ဖြစ်၍။ တေသံ ဘိက္ခူ နံ၊ ထိုရဟန်းတို့သည်။ ဆသု၊ ကုန်သော။ ဖဿာယတနေသု၊ တို့၌။ အပ္ပမာဒေန၊ ဖြင့်။ ကရဏီယန္တိ၊ ဟူ၍။ ဝဒါမိ၊ မူ၏။ ( အကြွင်း လွယ်၏ နည်းတူပေးလေ။) ဣတိ၊ ဤသို့။ အာမန္တေသိ၊ မိန့်တော်မူပြီ။ ဣတိ၊ ၏။

ပဌမံ ရှေးဦးစွာသောသုတ်တည်း။