ဂါမဏိ၊ ကြီး။ အပိစ၊ စင်စစ်သော်ကား။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ "တိဏတ္ထိကေန၊ မြက်ဖြင့်အလိုရှိသောရဟန်းသည်။ တိဏံ၊ ကျောင်းကိုမိုးသောမြက်ကို။ ပရိယေသိတဗ္ဗံ၊ ရှာမှီးထိုက်၏။ ဒါရုတ္ထိကေန၊ သစ်ဖြင့်အလိုရှိသောရဟန်းသည်။ ဒါရု၊ သစ်ကို။ ပရိယေသိတဗ္ဗံ၊ ထိုက်၏။ သကဋတ္ထိကေန၊ လှည်းဖြင့်အလိုရှိသောရဟန်းသည်။ သကဋံ၊ လှည်းကို။ ပရိယေသိတဗ္ဗံ၊ ထိုက်၏။

၁။ ဤအနက်များကား ဓမ္မဿ စာနုဓမ္မံ ဗျာကရောန္တီတိ ဧတ္ထ ဓမ္မော နာမ ကထိတကထာ၊ အနုဓမ္မော နာမ ကထိတဿ ပဋိကထနံဟူသော အံ-ဋ္ဌ ၅-တိက စာပိုဒ် ၅၈အရ ပေးအပ်သော အနက်တည်း။

၂။ ဝါဒါနုဝါဒေါတိ ဘဂဝတာ ဝုတ္တဝါဒဿ အနုဝါဒေါ။ "ဝါဒါနုပါတော" တိပိ ပါဌော၊ သတ္ထုဝါဒဿ အနုပါတော အနုပတနံ၊ အနုဂမနန္တိ အတ္ထော။ ဣမိနာပိ ဝါဒံ အနုဂတော ဝါဒေါယေဝ ဒီပိတော ဟောတိ။(သံ-ဋ္ဌ ၂-မျက်နှာ-၂ )အထက်ပါ အဋ္ဌကထာဖွင့်ကိုထောက်၍ ဝါဒါနုဝါဒေါ ဝါဒါနုဝါတော ဟူ၍ ရှေးအဆက်အနက်ပပင် ပါဌ်ကွဲလားကြောင်း သိရပေမည်၊ အဋ္ဌကထာဆရာကိုယ်တိုင် ပါဌ်နှစ်ထွေလုံး ဖွင့်ခဲ့ရကား၊ နှစ်ခုလုံးပင် သင့်သည်လည်းဖြစ်ပေသည်။ ဒီ ၃- ပါဠိတော် သမ္ပသာဒနီယသုတ်၌ ဂါဒါနုဝါဒေါဟူ၍၎င်း တိကင်္ဂုတ္တရပါဠိ စာပိုဒ် ၅၈-၌ ဝါဒါနုပါတောဟူ၍၎င်း စတုကင်္ဂုတ္တရပါဠိ စာပိုဒ် ၃၀-၌ ပါဒါနုပါတာ ဟူ၍၎င်း မဇ္ဈိမပါဠိစာပိုဒ် ၅၁-ဇီဝကသုတ်၌ ဝါဒါနုဝါဒေါ ဟူ၍၎င်းရှိကြ၏။

၃။ တဿပိ ဇာတရူပရဇတံ ကပ္ပတိ-ဟူသော နိယတဝါကျကား သျာ-ကံ-မူတို့၌ ရှိသကဲ့သို့ ဤ၌လည်း ရှိသင့်၏။ ထိုကြောင့် ထည့်၍ပေးလိုက်သည်။ သို့ရာတွင့် အဋ္ဌကထာ၌ ဧကံသေနေတန္တိ ဧတံ ပဉ္စကာမဂုဏကပ္ပနံဟုဖွင့်သော စတံပုဒ်အစွဲကြည့်လျှင် ယဿ ပဉ္စကာမဂုဏာ ကပ္ပန္တိ၊ တဿပိ ဇာတရူပရဇတံ ကပ္ပတိဟူ၍ရှိသော အပြန်ဝါကျများပင်မရှိသင့်။ ယဿခေါ ဂါမဏိ ဇာတရူပရဇတံ ကပ္ပတိ၊ ပဉ္စပိ တဿ ကာမဂုဏာ ကပ္ပန္တိ-ဟူ၍ ရှိသင့်၏။ ထိုနိယတဝါကျကိုပင် အဋ္ဌကထာ၌ ဧတံ-အရအစွဲဖြစ်ရာ၏။

ပုရိသတ္ထိကေန၊ လက်သမားယောက်ျားဖြင့် အလိုရှိသောရဟန်းသည်။ ပုရိသော၊ လက်သမားယောက်ျားကို။ ပရိယေသိတဗ္ဗောတိ၊ ရှာမှီးထိုက်၏"ဟူ၍။ (ဤနေရာ၌ ဣတိသဒ္ဒါရှိသင့်၍ ထည့်ပေးလိုက်၏။) ဧဝံ၊ ဤသို့။ ဝဒါမိ၊ ဟောတော်မူ၏။ ဂါမဏိ၊ ကြီး။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ "ကေနစိ၊ တစုံတခုသော။ ပရိယာယေန၊ အကြောင်းကြောင့်။ ဇာတရူပရဇတံ၊ ရွှေငွေကို။ သာဒိတဗ္ဗံ၊ သာယာထိုက်၏။ ပရိယေသိတဗ္ဗန္တိ၊ ရှားမှီးထိုက်၏"ဟူ၍။ န တွေဝ ဝဒါမိ၊ ဟောတော်မမူ။ (တုသဒ္ဒါ ဧဝသဒ္ဒါ အနက် မရှိ။ဋ္ဌ။) ဣတိ၊ ၏။