ဃာနဝိညေယျာ၊ ဃာနဝိဉာဏ်ဖြင့် သိအပ်ကုန်သော။ ယေ တေ ဂန္ဓာ၊ အကြင်ဂန္ဓာရုံတို့ကို။ အဃာယိတာ၊ ဤဘဝ၌မနမ်းအပ်ဖူးကုန်။ အဃာဟိတပုဗ္ဗာ၊ ရှေးဘဝ၌လည်းမနမ်းအပ်ဖူးကုန်။ ၁။ အဒိဋ္ဌာ အဒိဋ္ဌပုဗ္ဗာတိ ဣမသ္မိံ အတ္တဘာဝ အဒိဋ္ဌာ အတီတေပိ အဒိဋ္ဌပုဗ္ဗာ။ န စ ပသီတိ ဧတရဟိပိ န ပဿသိ။ဋ္ဌ။

နစ ဃာယသိ၊ ယခုလည်းနမ်းဆဲမဟုတ်။ တေ၊ အား။ ဃာယေယျန္တိ၊ နမ်းလို၏ဟူ၍။ န စ ဟောတိ၊ ဖြစ်လည်းမဖြစ်။ တတ္ထ၊ ထိုဂန္ဓာရုံတို့၌။ တေ၊ အား။ (အကြွင်းပေးမြဲ။)

တနည်းကား... တေန၊ ထိုမြင်ခြင်း စသည်နှင့်စပ်သော ရာဂ, ဒေါသ, မောဟနှင့် တကွ။ န ဘဝိဿသိ၊ မဖြစ်လတ္တံ့ ။ မာလုကျပုတ္တ၊ ပုတ္တ။ ယတော၊ ၌။ တွံ၊ သည်။ တေန၊ ထိုရာဂ, ဒေါသ,မောဟဖြင့် (တပ်မက်, ပြစ်မှား, တွေဝေသည်။) ` ၁။ ဤကား န တေနာတိ တေန ရာဂေန ဝါ ရတ္တော, ဒေါသေန ဝါ ဒုဋ္ဌော မောဟေန ဝါ မူဠှော န ဘဝိဿတိ ဟူသော ဤအဋ္ဌကထာအဖွင့်အလိုတည်း။ ဘဝိဿတိ-ဟု ရှိသော်လည်း ပါဠိတော်ပါတွံ-ကိုငဲ့၍ ဘဝိဿတိ ဖြစ်သင့်၏။

၂။ ဤအနက်ကား-တေနာတိ တေန ဒိဋ္ဌာဒိနာ ဒိဋ္ဌာဒိပဋိဗဒ္ဓေန ရာဂါဒနာ ဝါ။ ဣဒံ ဝုတ္တံ ဟောတိ။ပ။ တသ္မိံ ကာလေ တေန ဝါ ကာရဏေန ဒိဋ္ဌာဒိပဋိဗဒ္ဓေန ရာဂါဒိနာ သဟ န ဘဝိဿသိ-ဟူသော ဥဒါန်းအဋ္ဌကထာ စာမျက်နှာ ၈၂-အလိုပေးသော အနက်တည်း။

တတိယံ၊ သုံးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။

၁။ ဤစာပိုဒ်၌လည်း ရှိရင်းအတိုင်း “အကုသလာ၊ ကုန်သော။ သရသင်္ကပ္ပါ၊ တို့သည်” ဟု အနက်ပေးခဲ့လျှင် “ဧတံ၊ ဤအကုသိုလ်ဖြစ်သော ပြေးသွားတတ်သော ကြံစည်မှုတို့၏ မဖြစ်ရာရူပါရုံကို”ဟု အနက်ပေးရာ၏။ နောက်၌လည်း “အကုသိုလ် မဖြစ်ရာအာယတနကို” ဟူရာတို့၌ “အကုသိုလ်ဖြစ်သော ပြေးသွားတတ်သော ကြံစည်မှုတို့၏ မဖြစ်ရာ အာယတနကို”ဟူ၍ နည်းတူပင်ပြင်၍ အနက်ပေးရာ၏။

၂။ ရှေးဝါရများနှင့်အညီ ဤအရာ၌ ဓမ္မာဟူသော ဤပုဒ်မရှိသင့်။ သရသင်္ကပ္ပါ ဟူသော ပုဒ်သည်သာလျှင် ပဓာနဝိသေယျပုဒ် ဖြစ်သင့်၏။ ထိုကြောင့် ဤ၌လည်း “အကုသလာ၊ အကုသိုလ်ဖြစ်ကုန်သော။ သရသင်္ကပ္ပါ၊ ပြေးသွားတတ်သော အကြံအစည်တို့သည်”ဟူ၍သာလျှင် အနက်ပေးသင့်၏။

၃။ သရသင်္ကပ္ပါ-ပုဒ်ကို ပဓာနဝိသေသျပြု၍ အနက်ပေးခဲ့လျှင် ဤ၌ “ဧတံ၊ ဤအကုသိုလ်ဖြစ်သော ပြေးသွားတတ်သော ကြံစည်မှုတို့၏ မဖြစ်ရာဓမ္မာရုံကို ” ဟု ပြင်၍ အနက်ပေးရာ၏။

၄။ သရသင်္ကပ္ပါ-ပုဒ်ကို ပဓာနဝိသေသျပြု၍ အနက်ပေးခဲ့လျှင် ဤ၌လည်း “ဧတံ၊ ဤအကုသိုလ်ဖြစ်သော ပြေးသွားတတ်သော ကြံစည်မှုတို့၏ မဖြစ်ရာအာယတနကို ” ဟု ပြင်၍ အနက်ပေးရာ၏။ ထိုအတူပင် နိဂုံး၌ “ဣမာနိ၊ ဤအကုသိုလ်မဖြစ်ရာ ရူပါယတနစသည်တို့ကို" ဟူရာ၌လည်း “ဣမာနိ၊ ဤ အကုသိုလ်ဖြစ်သော ပြေးသွားတတ်သော ကြံစည်မှုတို့၏ မဖြစ်ရာ ရူပါယတနစသည်တို့ကို”ဟု ပြင်၍ အနက်ပေးရာ၏။ ဤသုတ်၌ ဆိုလိုရင်းအတိုချုပ်မှာ ဒွါရခြောက်ပါး၌ ထင်ပေါ်လာသော အာရုံခြောက်ပါးကို ဝိဉာဏ်ခြောက်ပါးဖြင့်သိပြီးလျှင် ကိလေသာ နှင့်တကွ ထိုအာရုံခြောက်ပါးကို မပယ်ပဲလက်ခံလျှင် ဆုတ်ယုတ်၏။ လက်မခံပဲ ပယ်နိုင်လျှင် မဆုတ်ယုတ်။ ထိုအာရုံခြောက်ပါးကို လက်မခံပဲ ပယ်ခြင်းဖြင့် အကုသိုလ်ကိလေသာမဖြစ်လျှင် ထိုအာရုံခြောက်ပါးကို နိုင်နင်း အပ်သော အဘိဘာယတန- ဟု ဆိုအပ်သည် ဟူ၍ ဆိုလိုပေ၏။

ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ ယတော၊ အကြင်အခါ၌။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ ဆန္နံ၊ ခြောက်ပါးကုန်သော။ ဖဿာယ တနာနံ၊ ဖဿ၏တည်ရာ(အာယတန)တို့၏။ သမုဒယဉ္စ၊ ဖြစ်ခြင်းကို၎င်း။ အတ္ထင်္ဂမဉ္စ၊ ချုပ်ခြင်းကို၎င်း။ အဿာဒဉ္စ၊ သာယာဖွယ်ကို၎င်း။ အာဒီနဝဉ္စ၊ အပြစ်ကို၎င်း။ နိဿရဏဉ္စ၊ ထွက်မြောက်ရာကို၎င်း။ ` ၁။ အနက်-၂-နည်းလုံး အဋ္ဌကထာအဖွင့်ချည်းပင်ဖြစ်သည်။ ငါသည် စင်စစ်ပညာရှိတည်းဟုဆိုလို၏။

၂။ ဣဒံ-သဒ္ဒါသုံးခုတို့ကို အဋ္ဌကထာပဌမနည်းအရ အနက်မဲ့ကြံလိုက်၏။ အဋ္ဌကထာဒုတိယနည်းအရ “ဣဒံ၊ ဤငါ၏စကားကို။ သုဏာထ၊ နားထောင်ကြကုန်လော့” ဟူ၍ ပေး ရမည်။ ` ယထာဘူတံ၊ ဟုတ်တိုင်းမှန်စွာ။ ပဇာနာတိ၊ သိ၏။