၂၅၇။ ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ တိဿော၊ ကုန်သော။ ဣမာ ဝေဒနာ၊ တို့သည်။ အနိစ္စာ၊ မမြဲကုန်။ သင်္ခတာ၊ အကြောင်းတရားတို့သည် ပေါင်း၍ပြုစီရင်အပ်သော အရာတို့တည်း။ ပဋိစ္စသမုပ္ပန္နာ၊ အကြောင်းကိုစွဲ၍ ဖြစ်ကုန်၏။ ခယဓမ္မာ၊ ကုန်ခန်းခြင်းသဘောရှိကုန်၏။ ဝယဓမ္မာ၊ ပျက်ခြင်း သဘောရှိကုန်၏။ ဝိရာဂဓမ္မာ၊ ပျက်ပြယ်ခြင်း သဘောရှိကုန်၏။ (ဝိရာဂဓမ္မန္တ ဝိရဇ္ဇနကသဘာဝံ။ ဝိရဇ္ဇနကသဘာဝန္တိ ပလုဇ္ဇနကသဘာဝံဟု အံ-ဋ္ဌ ၂၊ စာပိုဒ် ၂၀၊ ၎င်းဋီတို့၌ ဝိပုဗ္ဗ ရဉ္ဇ ပလုဇ္ဇနတ္ထ ဖွင့်ဆိုအပ်ကုန်၏။) နိရောဓဓမ္မာ၊ ချုပ်ခြင်း သဘောရှိကုန်၏။

ကတမာ တိဿော၊ အဘယ် ၃-ပါးတို့နည်း။

ပ။ အဒုက္ခမသုခါ၊ သော။ ဝေဒနာ၊ ဝေဒနာ၎င်းတည်း။ ဘိက္ခဝေ၊ တို့။ တိသော၊ ကုန်သော။ ဣမာ ခေါဝေဒနာ၊ တို့သည်။ ပ။ နိရောဓဓမ္မာ၊ ချုပ်ခြင်း သဘောရှိကုန်၏။ ဣတိ၊ သို့။ သုတံ၊ ပြီ။ ဣတိ၊ ပြီးပြီ။

နဝမံ၊ ကိုးခုမြောက်သောသုတ်တည်း။ ၁။ သီတီဘဝိဿန္တိကား ဓဝလီကရောတိ ဝေလီသိယာ ဝဓလီဘဝတိတို့ကဲ့သို့ သီတပုဒ်နှင့် ဘဝိဿန္တိ ဟူသော အာချာတ်ပုဒ်ကို သမာသ်တွဲစပ်ထားသော ပုဒ်တည်း။ အဘူတတဗ္ဘာဝေ ကရာသဘူယောဂေဝိကာရာ စီ-ဟူသော မောဂ္ဂလ္လာန် ၁၁၉-သုတ်ဖြင့် ဘူဓာတ်၏အယှဉ် သီတနောင် စီပစ္စည်းသက်၍ ပြီးစေရာ၏။