ပန၊ ကား။ ဝိပရီတဒဿနာ၊ ဖောက်ပြန်သော အယူရှိကုန်သော။ အရိဋ္ဌဘိက္ခု၊ ပေ။ ဝဇ္ဇိပုတ္တကာ၊ အရိဋ္ဌရဟန်း, ကဏ္ဍကသာမဏေ, ဝေသာလီမြို့၌ မွေးဖွားသော ဝဇ္ဇိမင်း၏ သားတို့သည်လည်းကောင်း။ [ဝဇ္ဇိပုတ္တကတို့သည် ဒုတိယသံဂါယနာ တင်ရခြင်းအကြောင်းဖြစ်သော ဆယ်ပါးသော ဝတ္ထုကို ပြကြသူတို့တနည်း။] ပရပဟာရ ၊ပေ၊ ပရဝိတာရဏာဒိဝါဒါ၊ ပရူပဟာရဝါဒ, အညာဏဝါဒ, ကင်္ခါဝါဒ, ပရဝိတာရဏဝါဒ အစရှိသော ဝါဒရှိကုန်သော။ မဟာသံဃိကာဒယောစ၊ မဟာသံဃိကဂိုဏ်းသား အစရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းကောင်း။

ပရူပဟာရဝါဒ။ ။ ယေ အရဟတ္တံ ပဋိဇာနန္တာနံ အပတ္တေ ပတ္တသညီနံ အဓိမာနိကာနံ, ကုဟကာနံဝါ အရဟတ္တံ ပဋိဇာနန္တာနံ, သုက္ကဝိသဋ္ဌိံ ဒိသွာ မာရကာယိကာ ဒေဝတာ "အရဟတော အသုစိံ ဥပသံဟရန္တီ" တိ မညန္တိ သေယျထာပိ ပုဗ္ဗသေလိယာ အပရသေလိယာစ၊ တေ ပရူပဟာရဝါဒါ- မရအပ်သော အရဟတ္တမဂ်ကို ရအပ်ပြီဟု ထင်မှတ်၍လည်းကောင်း, ဝါကြွားသော အားဖြင့်လည်းကောင်း ရဟန္တာဟု ဝန်ခံကြကုန်၏၊ ထိုသူတို့၏ သုက်ကဝိသဋ္ဌိကိုမြင်၍ မာရ်နတ်ဘက်သားတို့က ရဟန္တာတို့ ကိုယ်သို့ သုတ်ကို ‌ဆောင်သွင်းကြကုန်၏ဟု ပုဗ္ဗသေလိယ, အပရသေလိယဂိုဏ်းသားတို့သည် အယူရှိကြ၏၊ ထိုရဟန်းတို့ကို ပရဥပဟာရဝါဒရှိသူတို့ဟူ၍ ဆိုရသည်။

အညာဏဝါဒ စသည်။ ။ ယေသံ ပန အရဟတော ဣတ္ထိပုရိသာဒီနံ နာမဂေါတ္ထာဒီသု ဉာဏပဝတ္တိယာ အဘာဝေန အတ္ထိ အရဟတော အဉာဏံ၊ တတ္ထေဝ သန္နိဋ္ဌာနာဘာဝေန အတ္ထိ အရဟတော ကင်္ခါ၊ ယသ္မာ စဿ တာနိ ဝတ္ထူနိ ပရေ ဝိတာရေန္တိ ပကာသေန္တိ အာစိက္ခန္တိ၊ တသ္မာ အတ္ထိ အရဟတော ပရဝိတာရဏာတိ ဣမာ တိဿော လဒ္ဓိယောသေယျထာပိ ဧတရဟိ ပုဗ္ဗသေလိယာနံ၊ တေ အညာဏကင်္ခါ ပရဝိတာရဏဝါဒါ၊ နိဂ္ဂဟောပန နေသံ ကထာဝတ္ထုပ္ပကရဏေ ဝုတ္တနယေနေဝ ဝေဒိတဗ္ဗော။ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် မိန်းမယောကျ်ား စသည်တို့၏ နာမည်ကိုလည်းကောင်း, အနွယ်စသည်ကိုလည်းကောင်း မသိကြ, ထိုအနွယ်အမည်ကို မည်သူမည်ဝါဟု ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ကြ၊ သူတစ်ပါးတို့က ပြောပြမှ သိနိုင်ကြ၏၊ ထို့ကြောင့် ရဟန္တာတို့မှ အညာဏ (မောဟ) ရှိသေး၏၊ ကင်္ခါ (ဝိစိကိစ္ဆာ) လည်း ရှိသေး၏ဟု အယူရှိကြသည်၊ မသိတာကို သူတစ်ပါးက ပြောပြပေးရသောကြောင့် ပရဝိတာရ (သူတစ်ပါးတို့က လွန်မြောက်စေရသည်) ဟု အယူလည်း ရှိကြသည်၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့ကား ပုဗ္ဗသေလိယဂိုဏ်းသားတို့တည်း၊ ထိုအယူရှိသူများကို ကထာဝတ္ထုပါဠိတော်၌ နှိမ်နင်းထားပြီ။

ဒယောစ၊ မဟာသံဃိကဂိုဏ်းသား အစရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်လည်းကောင်း။ အဗုဒ္ဓသာသနံ၊ ဘုရားအဆုံးမတော် မဟုတ်သော စကားကို။ ဗုဒ္ဓသာသနန္တိ၊ ဘုရားအဆုံးအမတော်ဟူ၍။ ကတပဂ္ဂဟာ၊ ပြုအပ်သော ချီးမြှောက်ခြင်းရှိကုန်သည်။ (ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍။ ဝါ၊ ဖြစ်ခြင်းကြောင့်။) သာသနပစ္စတ္ထိကာနာမ၊ တို့မည်၏။

စတ္တာရိ၊ ကုန်သော။ ပါရာဇိကာနိ၊ တို့ကို။ ရက္ခဏကာ၊ စောင့်ရှောက်ကုန်သော။ ပဉ္စ၊ ကုန်သော။ ဘိက္ခူ၊ တို့သည်။ သစေ ဟောန္တိ၊ အကယ်၍ ရှိကုန်အံ့။ (ဧဝံသတိ၊ ဤသို့ရှိကုန်လတ်သော်။) တေ၊ ထိုရဟန်းတို့သည်။ သဒ္ဓေ၊ သဒ္ဓါရှိကုန်သော။ ကုလပုတ္တေ၊ အမျိုးကောင်းသားတို့ကို။ ပဗ္ဗာဇေတွာ၊ ရှင်ဖြစ်စေ၍။ ပစ္စန္တိမေ၊ မဇ္ဈိမဒေသ၏အစွန်အဖျား၌ ဖြစ်သော။ ဇနပဒေ၊ ၌။ ဥပသမ္ပာဒေတွာ၊ မြင့်မြတ်သော ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်စေ၍။ ဒသဝဂ္ဂံ၊ ၁ဝပါး အစုရှိသော။ ဂဏံ၊ ဂိုဏ်းကို။ ပူရေတွာ၊ ပြည့်စေ၍။ မဇ္ဈိမေ ဇနပဒေပိ၊ မဇ္ဈိမဇနပုဒ်၌လည်း။ ဥပသမ္ပဒံ၊ မြင့်မြတ်သော ရဟန်းအဖြစ်သို့ ရောက်စေခြင်းကို။ ကရိဿန္တိ၊ ပြုကြကုန်လတံ့။ ဧတေန ဥပါယေန၊ ဖြင့်။ ဝီသတိဝဂ္ဂဂဏံ၊ ၂ဝ အစုဟူသော အရေအတွက်ရှိသော။ သံဃံ၊ ကို။

ဣတရေ ပန။ ။ ပတိပတ်ကို သာသနာတော်ကို မူလဟု ပြောကြသော ဒုတိယကေစိထေရ်တို့မှ တစ်ပါးသော ပဌမကေစိထေရ်တို့ကိုပင် "ဣတရေ" ဟု ဆို၏၊ [ဣတရေပနာတိ အာဒီသု အယံ အဓိပ္ပာယော၊ - ဓမ္မကထိကထေရာ ပန ပံသုကူလိကတ္ထေရေဟိ အာဘတံ သုတ္တံ ("ဣမေ စ သုဘဒ္ဒဘိက္ခူ သမ္မာ ဝိဟ‌ရေယျုံ" စသော ပရိနိဗ္ဗာနသုတ်တော်ကို) သုတွာ "ယာဝ တိဋ္ဌန္တိ၊ပေ၊ ယောဂက္ခေမာ နာ ဓံသတီ" တိ ဣဒံ သုတ္တံ အာဟရိတွာ အတ္တနောဝ ဝါဒံ ပတိဋ္ဌာဝေန္တာ ပါရာဇိကာနာပဇ္ဇနဝသေန ဌိတာ ပတိပတ္တိသင်္ဂဟိတာ ပရိယတ္တိယေဝ မုလန္တိ အာဟံသူတိ၊- ဝိမတိ။]

စတ္တာရိ ပါရာဇိကာနိ ရက္ခဏကာ။ ။ ပါရာဇိက မကျရုံသာ သီလသိက္ခာ တည်ရှိသော ရဟန်း ၅ ပါးမှ တစ်ဖန် ပြန်၍ သာသနာတော် တည်စေရပုံကို ပြသော ဤအဋ္ဌကထာစကားကို ထောက်၍ ဝိနည်းပရိယတ်ကို တတ်သိသောပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိသေးသောကြောင့်သာ သာသနာတော် ပြန်၍ တည်နိုင်သေးကြောင်း ရှင်ပြုရဟန်းခံစသော ဝိနည်းပရိယတ်ဆိုင်ရာကိုမသိလျှင် ထိုရဟန်းများလည်း သာသနာတော်ကို ပြန်၍ အသက်မဆက်နိုင်ကြောင်း သိသာ၏၊ ထို့ကြောင့် "ပရိယတ်သာ သာသနာတော်၏ မူလ" ဟု ဆိုလိုကြသည်။ [သာရတ္ထဋီကာ၌ ထေရ်တို့၏ ပြောဆိုကြပုံကို အကျယ်ပြထား၏၊ ရှုပါလေ။]

ပုရေတွာ၊ ပြည်စေ၍။ အတ္တနောပိ၊ မိမိ၏လည်း။ အဗ္ဘာနကမ္မံ၊ အဗ္ဘာနကံကို။ ကတွာ၊ ပြု၍။ [ပစ္စန္တရဇ်၌ ၅ ပါးရှိလျှင် ဥပသမ္ပဒကံ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ပဉ္စဘိက္ခူဟု ဆိုသည်။] သာသနံ၊ တော်ကို။ ဝုဍ္ဎိံ၊ ကြီးပွားခြင်းသို့။ ဝိရူဠိံ၊ စည်ပင်ခြင်းသို့။ ဝေပုလ္လံ၊ ပြန့်ပြောသည်၏ အဖြစ်သို့။ ဂမယိဿန္တိ၊ ရောက်စေနိုင်ကုန်လတံ့။

ဟိ၊ ချဲ့။ စာတုဒ္ဒသိကော၊ စာတုဒ္ဒသီဥပုသ်လည်းကောင်း။ ပေ။ သံဃေ ဥပေါသထော၊ သံဃဥပုသ်လည်းကောင်း။ ဂဏေ ဥပေါသထော၊ပေ၊ သုတ္တုဒ္ဒေသော၊ သုတ္တုဒ္ဒေသဥပုသ်လည်းကောင်း။ ပါရိသုဒ္ဓိဥပေါသထော၊ လည်းကောင်း။ အဓိဋ္ဌာနဥပေါသထော၊ လည်းကောင်း။ ဣတိ၊ သို့။ နဝ၊ ၉ ပါးကုန်သော။) ယေ ဣမေ ဥပေါသထာ၊ အကြင်ဥပုသ်တို့သည်။ (သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။) သဗ္ဗေ၊ ကုန်သော။ တေ၊ ထိုဥပုသ်တို့သည်။ ဝိနယဓရာယတ္တာ၊ ဝိနည်းဓိုရ်ပုဂ္ဂိုလ်၏ စပ်ဆိုင်သော ဥစ္စာတို့တည်း။

ယေ ဟိ ဣမေ။ ။ ဤနေရာ၌ "ယေ ဣမေ" ဟု စာအုပ်တို့၌ ရှိ၏၊ ယောဇနာ၌ကား "ယေပိ ဣမေ နဝဥပေါသထာတိ သမ္ပန္ဓော" ဟု ရှိ၏၊ နောက်၌ ယာပိ, ယာနိပိစသည်ကို ထောက်၍ ယေပိဟု ရှိခြင်းသည် ကောင်းသကဲ့သို့ ထင်ရ၏၊ သို့သော် ပဌမစကားရပ်၌ ပိသဒ္ဒါ ပါခြင်းသည် ထုံးစံမဟုတ်၊ နောက်ဝါကျတို့၌သာ - သမ္ပိဏ္ဍနတ္ထ ပိသဒ္ဒါ ပါရသည်၊ ထို့ကြောင့် "တဿာဓေယျော ဥပေါသထော" စသော ရှေ့စကားကို ချဲ့ပြသော ဝါကျသာဖြစ်၍ ‌"ယေ ဟိ ဣမေ" ဟု ဝိတ္ထာရဇောတက "ဟိ" သဒ္ဒါသာ ပါသင့်သည်။

တဿ အာဓေယျော။ ။ အာဓာရ + အာဓေယျဟူရာ၌ကဲ့သို့ အာဓေယျသဒ္ဒါသည် "ဆောင်ထားအပ်" ဟူသော အနက်ကို ဟော၏၊ ဝိနယဓရာယတ္တာကို တဿ သန္တကာဟု ထပ်ဖွင့်သည်၊ ထိုသို့ဖွင့်သောကြောင့် "ဝိနယဓရာယတ္တာ - ဝိနည်းဓိုရ်နှင့် စပ်သော ဥစ္စာတို့တည်း" ဟု မပေးရ၊ "ဝိနည်းဓိုရ်၏ စပ်ဆိုင်သော ဥစ္စာတို့တည်း" ဟု သမ္ဗန်အနက်သာပေးရသည်၊ [အကျယ်ကို ကင်္ခါဘာသာဋီကာ နိဒါနုဒ္ဒေသအဖွင့်၌ ရှုပါ။]

ဥဂ္ဂိရတိ အာပတ္တိ ပါစိတ္တိယဿာတိ ဧတ္ထ၊ ၌။ ဥဂ္ဂိရိတွာ၊ မြှောက်ချီ၍။ ဝါ၊ မိုး၍။ ဝိရဒ္ဓေါ၊ ချွတ်ချော်လျက်။ (လက်လွန်၍။) ပဟာရံ၊ ကို။ သစေ ဒေတိ၊ အကယ်၍ ပေးမိအံ့။ (ဧဝံ သတိ၊ ဤသို့ပေးမိလတ်သော်။) အဝဿံ၊ မချွတ်ဧကန်။ ဓာရေတုံ၊ ဆောင်ထားခြင်းငှာ။ (မပုတ်ခတ်မိအောင် ထိန်းထားခြင်းငှာ။) အသက္ကောန္တဿ၊ မစွမ်းနိုင်သော ရဟန်း၏။ ပဟာရော၊ ပုတ်ခတ်ခြင်းသည်။ သဟသာ၊ အဆောတလျင်။

ပဟာရဿ မုစ္စိတာ။ ။ ယောဇနာ၌ "ပဟာရဿ ဥဗ္ဗိဂါ" ဟု ရှိ၏၊ ဘီတာဟူသောအဖွင့်ကို ထောက်လျှင် ထိုဥဗ္ဗိဂါပါဌ်ကပင် သင့်မည်ထင်သည်၊ ပဟာရဿ၌ ဆဋ္ဌီကား ဘီရုတာယောဂဆဋ္ဌီတည်း။

န ပဟရိတုကာမတာယ ၊ပေ၊ ဒုက္ကဋံ။ ။ ပဟရိတုကာမတာယ ပဟဋေ ပုရိမသိက္ခာပဒေန ပါစိတ္တိယံ။ ဥစ္စာရေတုကာမတာယ ကေဝလံ ဥဂ္ဂိရဏမတ္တေ ကတေ ဣမိနာ ပါစိတ္တိယံ၊ ဣမိနာ ပန ဝိရဇ္ဈိတွာ ပဟာရော ဒိန္နော၊ တသ္မာ ဒုက္ကဋံ၊ (ဤရဟန်းကား မြောက်ရုံတွင်မက ချော်၍ ပုတ်ခတ်မိသောကြောင့် ဒုက္ကဋ် သင့်သည်။)

မေးဖွယ်။ ။ "ဤဒုက္ကဋ်သည် ပုတ်ခတ်မိခြင်းကြောင့် သင့်သလော, သို့မဟုတ် မိုးခြင်းကြောင့် သင့်သလော" ဟု မေးဖွယ်ရှိ၏၊ ဋီကာ၌ ကေစိဆရာတို့ ဖြေပုံကား-ပုတ်ခတ်မိခြင်းကြောင့်သာ ဒုက္ကဋ်သင့်ရသည်၊ ပဌမမိုးခြင်းကြောင့်ကား ပါစိတ်လည်း သင့်ခဲ့ပြီ၊ ထို့ကြောင့် မြောက်ရာမှ ချော်၍ ပုတ်ချမိသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဒုက္ကဋ်နှင့်တကွ ပါစိတ်အာပတ် ဖြစ်သင့်၏၊ ဤသို့ ဆိုကြသည်။

ဋီကာဆရာ။ ။ ငါတို့ကား ဤသို့ကြံမိကြကုန်၏၊- လက်ကို မြှောက်မိုးလျက် တည်မနေသောကြောင့် ပါစိတ်အာပတ် မဖြစ်သင့်၊ မစင်ကြယ်သော စိတ်ဖြင့် (ဒေါသစိတ်ဖြင့်) မြောက်မိုးရာမှ ပုတ်ခတ်မိသောကြောင့် လုံးလုံး အာပတ်မသင့်သည်လည်း မဖြစ်နိုင်၊ ထို့ကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ်ဟု အဋ္ဌကထာဆိုသည်၊ ဤကား ဋီကာဆရာ အလိုတည်း။

မှတ်ချက်။ ။ ကိုယ်တော်တစ်ပါးသည် ပုတ်ခတ်လိုသော ဆန္ဒမရှိဘဲ ရွယ်ရုံသာ ရွယ်ထားစဉ် ဤတလသတ္တိကသိက္ခာပုဒ်အရ အာပတ်သင့်မှန်း သိသောကြောင့် "မထူးတော့ပါဘူး" ဟု ဆို၍ ပုတ်ခတ်အံ့၊ ထိုကိုယ်တော်ကား ဤသိက္ခာပုဒ်နှင့် ရှေးသိက္ခာပုဒ်အရ ပါစိတ်အာပတ် ၂ ချက် သင့်သည်။

အဆောတလျင်၊ ပကတိ၊ ကျအံ့။ န ပဟရိတုကာမတာယ၊ ပုတ်ခတ်ခြင်းငှာ အလိုမရှိသည်၏ အဖြစ်ဖြင့်။ ဒိန္နတ္တာ၊ ပေးအပ်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ ဒုက္ကဋံ (ဟောတိ။)