၂၃၆။ ပဉ္စမသိက္ခာပဒေ၊ ၌။ ဘိက္ခူ ဘုတ္တာဝီ ပဝါရိတာတိ၊ ကား။ ဗြာဟ္မဏေန၊ သည်။ ဘန္တေ၊ တို့။ ယာဝ၊ လောက်။ (ဂဏှိတုံ၊ ငှာ။) ဣစ္ဆထ၊ အလိုရှိကုန်၏။ တာဝ၊ ထိုအလိုရှိသလောက်။ ဂဏှထ၊ ခံယူပါကုန်။ ဣတိ ဧဝံ၊ သို့။ ယာဝဒတ္ထ ပဝါရဏာယ၊ ယာဝဒတ္ထပဝါရဏာဖြင့်လည်းကောင်း။ **ဗြာဟ္မဏေန ၊ ပေ၊ ပဝါရိတာ** ။ " ပဝါရဏာ ၄ မျိုးရှိသည်တွင် ဤနေရာ၌ ယာဝ ဒတ္ထပဝါရဏာနှင့် ပဋိက္ခေပပဝါရဏာကို ရထိုက်၏ဟု သိစေလိုသောကြောင့် “ဗြာဟ္မဏေန ၊ပေ၊ ပဝါရိတာ”ဟု မိန့်သည်၊ ပဝါရဏာ ၄ မျိုးကား ဝဿံ ဝုဋ္ဌပဝါရဏာ, ပစ္စယပဝါရဏာ, ပဋိက္ခေပပဝါရဏာ, ယာဝဒတ္ထပဝါရဏာတည်း။[ “ဝဿံဝုတ္ထ”ဟုလည်း ရေးကြ၏။] ဝါ၊ အလိုရှိတိုင်း ဖိတ်မန်ခြင်းဖြင့်လည်း ကောင်း။ သယံ၊ ရဟန်းဟူသော မိမိတို့ကိုယ်တိုင်။ အာဝုသော၊ ဒါယကာ။ အလံ၊ တော်ပြီ။ ထောကံ ထောကံ၊ နည်းနည်း နည်းနည်းကို။ ဒေဟိ၊ ပေးလော။ ဣတိ ဧဝံ၊ သို့။ ပဋိက္ခေပပဝါရဏာယစ၊ ပဋိက္ခေပပဝါရဏာဖြင့်လည်းကောင်း။ ဝါ၊ ပယ်မြစ် ခြင်းဟူသော ပဝါရဏာဖြင့်လည်းကောင်း။ ပဝါရိတာ၊ အပြားအားဖြင့် အလိုရှိစေအပ်ကုန်သည်။

ဝဿံ ဝုဋ္ဌပဝါရဏာ ။ ။"အနုဇာနာမိ ဘိက္ခဝေ ၀ဿံ ဝုတ္ထာနံ တီဟိ ဌာနေဟိ ပဝါရေတုံ”ဟု လာသော ပဝါရဏာသည် ဝဿံဝုတ္ထပဝါရဏာမည်၏၊ ဝါကျွတ်ကုန်သော ရဟန်းတို့၏ (အပြစ်ရှိလျှင် ပြောဆိုဖို့ရန်) အချင်းချင်း ဖိတ်မန်ကြခြင်း၊ ပကာရေဟိ ဒိဋ္ဌာဒီဟိ ဝါရေတိ, သံဃာဒိကေ ဘဇာပေတိ, ဘတ္တေ ကရောတိ ဧတာယာတိ ပဝါရဏာ၊ ဧတာယ အပြစ်ရှိလျှင် ပြောဖို့ရန် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်း, ပြောဆိုဖို့ရန် ခွင့်ပေးခြင်းဖြင့်၊ ဒိဋ္ဌာဒီဟိ မြင်းခြင်း အစရှိကုန်သော၊ ပကာရေဟိ-အပြားတို့ဖြင့်၊ ဝါရေတိ သံဃာဒိကေ ဘဇာပေတိ- သံဃာ အစရှိသည်တို့သို့ မိမိကိုယ်ကို ဆည်းကပ်စေတတ်၏၊ ဘတ္တေ ကရောတိ-ဆည်းကပ်အပ် သည်တို့ကို ပြုတတ်၏၊ ဣတိ ပဝါရဏာ-မည်၏၊ ဝရဓာတ်၏ အနက်များစွာတို့တွင် ဤနေရာ၌ ဘတ္တိအနက်ဟောတည်း၊ အာပတ္တိဝိသောဓနာယ-အာပတ် ကို သုတ်သင်ခြင်းအကျိုးငှာ၊ အတ္တဝေါသဂ္ဂေါကာသဒါနံ-မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်အပ်နှံခြင်း, ပြောဆိုဖို့ရန် အခွင့်ပေးခြင်း ရ၏၊ ဤစကားအရ ဝါကျွတ်သောအခါ ပဝါရဏာ ပြုကြခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သံဃာ, ဂိုဏ်းပုဂ္ဂိုလ်အထံ၌ အပ်နှံခြင်း, အပြစ်ရှိသော် ပြောဆိုဖို့ရန် အခွင့်ပေး ခြင်းတည်း-ဟု မှတ်ပါ။ [ဤအဓိပ္ပာယ်နှင့် ညီအောင် “သံဃံ ဘန္တေ ပဝါရေမိ”၌ “ပဝါရေမိ-အပြစ်ရှိသော် ပြောဆိုဖို့ရန် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံပါ၏"ဟု ပေးပါ။]

ပစ္စယပဝါရဏာ ။ ။“ဣစ္ဆာမဟံ ဘန္တေ သံဃံ စတုမာသံ ပဝါရေတုံ"ဟုလည်း ကောင်း, “အညတြ ပုနပဝါရဏာယ, အညတြ နိစ္စပဝါရဏာယ”ဟုလည်းကောင်း လာသော ပဝါရဏာသည် ပစ္စယပဝါရဏာမည်၏၊ ပစ္စည်းဖြင့် အလိုရှိသောအခါ တောင်းခံဖို့ရန် ဖိတ်မန် ထားခြင်း၊ ပဝါရေတိ ပစ္စယေ ဣစ္ဆာပေတိ ဧတာယာတိ ပဝါရဏာ၊ ဧတာယ-ဤဖိတ်မန်ထား ခြင်းဖြင့်၊ ပစ္စယေ-တို့ကို၊ ဣစ္ဆာပေတိ-အလိုရှိစေ၏၊ ဣတိ ပဝါရဏာ၊ ဝရဓာတ်သည် ဤ နေရာ၌ ဣစ္ဆာအနက်ဟောတည်း၊ စီဝရာဒီဟိ-သင်္ကန်းအစရှိသည်တို့ဖြင့်၊ ဥပနိမန္တနာယ ဖိတ်မန်ခြင်း၏၊ ဧတံ အဓိဝစနံ-အမည်တည်း။

ပဋိက္ခေပပဝါရဏာ ။ ။“ပဝါရိတောနာမ အသနံ ပညာယတိ, ဘောဇနံ ပညာယတိ, ဟတ္ထပါသေ ဌိတော, အဘိဟရတိ, ပဋိက္ခေပေါ ပညာယတိ, ဧသော ပဝါရိတောနာမ”ဟု ဤသိက္ခာပုဒ်၌ လာသော ပဝါရဏာသည် ပဋိက္ခေပပဝါရဏာမည်၏၊ “ပယ်မြစ်ခြင်းဟူသော ပဝါရဏာ"ဟူလို၊ ဝိပ္ပကတဘောဇနတာဒိ ပဉ္စင်္ဂသဟိတော-စား၍ မပြီးသေးသော ဘောဇဉ်ရှိ သူ၏ အဖြစ် (စားဆဲဘောဇဉ်) အစရှိသော ငါးပါးသော အင်္ဂါနှင့် တကွဖြစ်သော၊ ဘောဇနပ္ပ ဋိက္ခေပေါယေဝ ဟေတ္ထ ပကာရယုတ္တာ (ဝိပ္ပကတဘောဇဉ် အစရှိသော ၅ ပါးသော အင်္ဂါ အပြားနှင့် ယှဉ်သော)၊ ဝါရဏာ-တားမြစ်ခြင်းတည်း၊ ပဝါရဏာ-ခြင်း၊ ဤနေရာ၌ ဘူဝါဒိ, ဒိဝါဒိဝရဓာတ်သည် အာဝရဏ-တားမြစ်ခြင်း အနက်ဟောတည်း။

ဝါ၊ ပယ်မြစ်စေအပ်ကုန်သည်။ (ဟုတွာ ဘုဉ္ဇိံသုဟု ပါဠိတော်၌ စပ်။)

စ၊ ဆက်။ တတ္ထ၊ ထိုဘုတ္တာဝီဟူသော ပါဌ်၌။ ယသ္မာ၊ ကြောင့်။ ယေန၊ အကြင်ရဟန်းသည်။ ဧကမ္ပိ သိတ္ထံ၊ ဆွမ်းလုံး တစ်လုံးသည် သော်လည်း။ ဝါ၊ ကိုသော်လည်း။ သင်္ခါဒိတွာဝါ၊ ကောင်းစွာ ခဲစားပြီး၍သော်လည်း ကောင်း။ အသင်္ခါဒိတွာဝါ၊ ကောင်းစွာ မခဲစားမူ၍သော်လည်းကောင်း။ အဇ္ဈော ဟရိတံ၊ ဝမ်းတွင်းသို့ ရှေးရှုဆောင်အပ်ပြီးသည်။ ဝါ၊ မျိုအပ်ပြီးသည်။ ဟောတိ။ သော၊ ထိုပျိုပြီးသော ရဟန်းသည်။ ဘုတ္တာဝီတိ၊ ဟူ၍။ သင်္ချံ, ဂစ္ဆတိ။ တေန၊ ကြောင့်။ အဿ၊ ထိုဘုတ္တာဝီပုဒ်၏။ ပဒဘာဇနေ၊ ၌။ ဘုတ္တာဝီနာမ ပဉ္စန္နံ ဘောဇနာနံတိ

ယာဝဒတ္ထ ပဝါရဏာ ။ ။"ပဏီတေန ခါဒနီယေန ဘောဇနီယေန သဟတ္ထာ သန္တပ္ပေသိ, သမ္ပဝါရေသိ"ဟု ထိုထိုပါဠိတော်၌ လာသော ပဝါရဏာသည် ယာဝဒတ္ထပဝါရဏာ မည်၏။ ယာဝဒတ္ထံ- အလိုရှိတိုင်း၊ ဘောဇနဿ ပဝါရဏာ- ဘောဇဉ်ကို အပြားအားဖြင့် အလိုရှိ စေခြင်းတည်း၊ ယာဝဒတ္ထပဝါရဏာ- ခြင်း၊ ဝရဓာတ်သည် ဣစ္ဆာအနက်ဟောတည်း။

ပဋိဝိသကေ ။ ။ယောဇနာ၌ “ပဋိမုခံ အတ္တနော ဂေဟံ ဝိသန္တိ ပဝိသန္တီတိ ပဋိဝိသကာ" ဟု ပြု၏၊ မိမိအိမ်သို့ ရှေးရှုဝင်ကြသူတို့ကို “ပဋိဝိသက”ဟု ဆိုလိုဟန်တူသည်၊ မိမိ ကား ဤအိမ်၏ ရှေးရူဖြစ်သော အိမ်သို့ ဝင်ကြသူတို့ကို “ပဋိဝိသက”ဟု ဆိုလို၏၊ ပဋိမုခံ ဤအိမ်၏ ရှေးရှုဖြစ်သော အိမ်သို့၊ ဝိသန္တိ ပဝိသန္တီတိ ပဋိပိသကာ။

ကာကောရဝသဒ္ဒံ ။ ။ယောဇနာ၌ “ဥဒ္ဓင်္ဂမော ရဝေါ ဩရဝေါ" ဟု ပြု၏၊ သန္နိ ပတိတွာ ဝိရဝန္တာနံကို ကြည့်၍ “သန္နိပတိတွာ ရဝေါ သြရဝေါ”ဟု ပြုလျှင် သင့်မည်ထင်သည်၊ ဩရဝေါယေဝ + သဒ္ဒါ ဩရဝသဒ္ဒေါ၊ ကာကာနံ + ဩရဝသဒ္ဒေါ ကာကောရဝသဒ္ဒေါ၊ “ကာကောရဝသဒ္ဒံ- ကျီးတို့၏ စုဝေး၍ မြည်သံကို၊ အဿောသိ- ကြားတော်မူရပြီ”ဟု ပါဠိတော်၌ အနက်ပေး။

အာဒိ၊ အစရှိသော စကားကို။ (ဘဂဝတာ။) ဝုတ္တံ။

ပန၊ ထိုသို့ပင် မတွေ့မြင်ရပါသော်လည်း။ ဒိရတ္တ၊ ပေ၊ အာဒီသု၊ ဒိရတ္တတိရတ္တံ, ဆပ္ပဉ္စ ဝါစာဟိ အစရှိသော ပါဠိရပ်တို့၌။ ဒိရတ္တာဒိဝစနံ ဝိယ၊ ဒိရတ္တအစရှိသော သဒ္ဒါကို ကဲ့သို့။ ပဝါရိတပဒဿ၊ ပဝါရိတပုဒ်၏။ ပရိ ဝါရကဘာဝေန၊ အခြံအရံ၏ အဖြစ်ဖြင့် လည်းကောင်း။ ဗျဉ္ဇနသိလိဋ္ဌတာယစ၊ သဒ္ဒါ၏ ညက်ညောသည်၏ အဖြစ်ဖြင့်လည်း ကောင်း။ ဧတံ၊ ဤဘုတ္တာဝီဟူသော စကားကို။ ဝုတ္တံ၊ ဟောတော်မူအပ်ပြီ။ ဣတိ ဝေဒိတဗ္ဗံ။

ယသ္မာ၊ ပေ၊ ဂစ္ဆတိ ။ ပဝါရိတောအရ အင်္ဂါ ၅ ပါးတွင် “အသနံ ပညာယတိ- စားခြင်းကြိယာ ထင်ရှား၏”ဟု ဆိုသဖြင့် စားဆဲဖြစ်ကြောင်း, စား၍ မပြီးသေးကြောင်း သိ သာ၏၊ ဘုတ္တာဝီအရ၌လည်း တချို့တစ်ဝက် စားပြီးကို ရည်ရွယ်၍ အတိတ်ဟော တာဝီပစ္စည်း ဖြင့် ဆိုထားသည်၊ တချို့တစ်ဝက် စားပြီးဟုဆိုလျှင် တချို့ကို မစားရသေးဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏၊ ဤသို့ဖြစ်လျှင် အသနံ ပညာယတိနှင့် ဘုတ္တာဝီသည် အဓိပ္ပာယ်တူ၏။

တသ္မာ၊ ပေ၊ ဝေဒိတဗ္ဗံ ။ထိုသို့အဓိပ္ပာယ် ထပ်တူကျသောကြောင့် ဘုတ္တာဝီ အတွက် သီးခြား ပြီးစီးနိုင်သော အနက်ကို မတွေ့ရ၊ ထို့ကြောင့် ဒိရတ္တတိရတ္တံ၌ ဒိရတ္တသဒ္ဒါနှင့် ဆပ္ပဉ္စဝါစာဟိ၌ ပဉ္စသဒ္ဒါတို့ကို ပရိဝါရအဖြစ်, ဗျဉ္ဇနသိလိဋ္ဌတာအဖြစ်ဖြင့် ဆိုအပ်သကဲ့သို့ ထို့အတူ ဘုတ္တာဝီသဒ္ဒါကိုလည်း ပဝါရိတပုဒ်၏ ပရိဝါရအဖြစ်, ဗျဉ္စနသိလိဋ္ဌတာအဖြစ်ဖြင့် ဟောတော်မူအပ်သည်ဟု သိထိုက်သည်။

ကသ္မာ၊ နည်း။

ကဒမ္ဗက ။ ။“ကဒဓာတ်, အမ္ဗစ်ပစ္စည်း (စ်အနုဗန်ချေ) သွတ္ထ၌ ကပစ္စည်း” ဟု ထောမနိဓိ ဆို၏။ ကဒဓာတ်သည် ဒိဝါဒိဖြစ်မူ ဗျာကုလ-ရှုပ်ပွေခြင်း အနက်ကို ဟော၏၊ “ကဒမ္ဗက” မည်သော ဤအစာလည်း သား, ငါး, အညွန့်, အညှောက်, အသီးအရွက် အမျိုးမျိုး ရော၍ ချက်အပ်ရကား ရှုပ်ပွေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏၊ ထို့ကြောင့် “ကရမ္ဗကော”ဟု ရှိလျှင် ပါဌ်ပျက်, သို့မဟုတ် ဒကို ရပြု၊ [ကဒမ္ဗကောတိ မိဿကာဒိ ဝစနမေတံ၊ ယံ ဟိ ဗဟူဟိ မိတွာ ကရောတိ၊ သော ကဒမ္ဗကောတိ ဝုစ္စတိ၊-ဟု ဝိမတိ၌ ပါဌ်ရှိပါစေ။]

ယောဇနာ ။ ။ကရောတိ သမူဟံတိ ကရော၊ ကရီယတိ သမူဟေနာတိ ကရော၊ အပေါင်းပြုတတ်သော (အပေါင်းသည် ပြုအပ်သော) အစိတ်အစိတ် ရ၏၊ ကရံ+ဝကတိ အာဒဒါတီတိ ကရမ္ဗကော- အစိတ်အစိတ်ကို ယူတတ်သော အပေါင်းရ၏၊ ဤသို့ယောဇနာ ဝိဂ္ဂဟပြုသည်၊ ထိုအလို ကရမ္ဗကကို ပါဌ်မှန်ဟု ယူစေလို၏၊ အသား, အရွက်, အသီး, အညွန့် အညှောက် စသည်တို့တွင် ရသမျှကို စုပေါင်း၍ ချက်အပ်သော ဟင်းသပြွမ်းပင်တည်း။

ဣဒဉ္စ၊ ဤစကားကိုလည်း။ ကဒမ္ဗကေန၊ ကဒမ္ဗကနှင့်။ န သမာနေတဗ္ဗံ၊ အတူ မပြုထိုက်။

အယ၊ ပေ၊ ပ္ပာယော ။ ။“ယေနာပုစ္ဆိတော တဿ အတ္ထိတာယ” ၌'ကုရုန္ဒီဆရာ၏ အလိုကို ပြလို၍ “အယမေတ္ထ အဓိပ္ပာယော" ဟု မိန့်သည်၊ ထိုအဓိပ္ပာယ်ပြစကားသည် “ယာဂု မန္ဒာ, ဘတ္တံ ဗဟုတရံ, ပဝါရေတိ” တိုင်ရုံသာတည်း။

ဒုဒ္ဒသံ ။ “ယာဂုမိဿက" ဟူသည် ယာဂုနှင့် ရောအပ်သော ဘတ္တပင်တည်း၊ ကဒမ္ပကကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးရောအပ်သည် မဟုတ်၊ သို့ပါလျက် “ယာဂုက များလျှင်လည်းကောင်း, သမသမဖြစ်လျှင်လည်းကောင်း ပဝါရိတ် မသင့်၊ ယာဂုက နည်းနေ၍ ဘတ္တက များမှ ပဝါရိတ် သင့်၏၊” ဟူရာ၌ “ဘတ္တ” ပါနေလျှင် ယာဂုအနည်းအများ ခွဲခြားဖွယ် မလိုပါဘဲလျက် ခွဲခြား၍ ဆို၏၊ ထိုသို့ဆိုရာ၌ အကြောင်းရှာ၍ မရပါ၊ ရှေးအဋ္ဌကထာတို့၌ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဆိုအပ်သော အဆုံးအဖြတ် ဖြစ်သောကြောင့် ပယ်လည်း မပယ်နိုင်ပါ-ဟူလို၊ [ဤနေရာဝယ် အကြောင်းရှာ၍ မရသကဲ့သို့ နောက် “မိဿကံ ဂဏှထ၌လည်း အကြောင်းရှာ၍ မရ ဒုဒ္ဒသပင်ဖြစ်သည်။]