ဥဂ္ဂိရတိ အာပတ္တိ ပါစိတ္တိယဿာတိ ဧတ္ထ၊ ၌။ ဥဂ္ဂိရိတွာ၊ မြှောက်ချီ၍။ ဝါ၊ မိုး၍။ ဝိရဒ္ဓေါ၊ ချွတ်ချော်လျက်။ (လက်လွန်၍။) ပဟာရံ၊ ကို။ သစေ ဒေတိ၊ အကယ်၍ ပေးမိအံ့။ (ဧဝံ သတိ၊ ဤသို့ပေးမိလတ်သော်။) အဝဿံ၊ မချွတ်ဧကန်။ ဓာရေတုံ၊ ဆောင်ထားခြင်းငှာ။ (မပုတ်ခတ်မိအောင် ထိန်းထားခြင်းငှာ။) အသက္ကောန္တဿ၊ မစွမ်းနိုင်သော ရဟန်း၏။ ပဟာရော၊ ပုတ်ခတ်ခြင်းသည်။ သဟသာ၊ အဆောတလျင်။

ပဟာရဿ မုစ္စိတာ။ ။ ယောဇနာ၌ "ပဟာရဿ ဥဗ္ဗိဂါ" ဟု ရှိ၏၊ ဘီတာဟူသောအဖွင့်ကို ထောက်လျှင် ထိုဥဗ္ဗိဂါပါဌ်ကပင် သင့်မည်ထင်သည်၊ ပဟာရဿ၌ ဆဋ္ဌီကား ဘီရုတာယောဂဆဋ္ဌီတည်း။

န ပဟရိတုကာမတာယ ၊ပေ၊ ဒုက္ကဋံ။ ။ ပဟရိတုကာမတာယ ပဟဋေ ပုရိမသိက္ခာပဒေန ပါစိတ္တိယံ။ ဥစ္စာရေတုကာမတာယ ကေဝလံ ဥဂ္ဂိရဏမတ္တေ ကတေ ဣမိနာ ပါစိတ္တိယံ၊ ဣမိနာ ပန ဝိရဇ္ဈိတွာ ပဟာရော ဒိန္နော၊ တသ္မာ ဒုက္ကဋံ၊ (ဤရဟန်းကား မြောက်ရုံတွင်မက ချော်၍ ပုတ်ခတ်မိသောကြောင့် ဒုက္ကဋ် သင့်သည်။)

မေးဖွယ်။ ။ "ဤဒုက္ကဋ်သည် ပုတ်ခတ်မိခြင်းကြောင့် သင့်သလော, သို့မဟုတ် မိုးခြင်းကြောင့် သင့်သလော" ဟု မေးဖွယ်ရှိ၏၊ ဋီကာ၌ ကေစိဆရာတို့ ဖြေပုံကား-ပုတ်ခတ်မိခြင်းကြောင့်သာ ဒုက္ကဋ်သင့်ရသည်၊ ပဌမမိုးခြင်းကြောင့်ကား ပါစိတ်လည်း သင့်ခဲ့ပြီ၊ ထို့ကြောင့် မြောက်ရာမှ ချော်၍ ပုတ်ချမိသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဒုက္ကဋ်နှင့်တကွ ပါစိတ်အာပတ် ဖြစ်သင့်၏၊ ဤသို့ ဆိုကြသည်။

ဋီကာဆရာ။ ။ ငါတို့ကား ဤသို့ကြံမိကြကုန်၏၊- လက်ကို မြှောက်မိုးလျက် တည်မနေသောကြောင့် ပါစိတ်အာပတ် မဖြစ်သင့်၊ မစင်ကြယ်သော စိတ်ဖြင့် (ဒေါသစိတ်ဖြင့်) မြောက်မိုးရာမှ ပုတ်ခတ်မိသောကြောင့် လုံးလုံး အာပတ်မသင့်သည်လည်း မဖြစ်နိုင်၊ ထို့ကြောင့် ဒုက္ကဋ်အာပတ်ဟု အဋ္ဌကထာဆိုသည်၊ ဤကား ဋီကာဆရာ အလိုတည်း။

မှတ်ချက်။ ။ ကိုယ်တော်တစ်ပါးသည် ပုတ်ခတ်လိုသော ဆန္ဒမရှိဘဲ ရွယ်ရုံသာ ရွယ်ထားစဉ် ဤတလသတ္တိကသိက္ခာပုဒ်အရ အာပတ်သင့်မှန်း သိသောကြောင့် "မထူးတော့ပါဘူး" ဟု ဆို၍ ပုတ်ခတ်အံ့၊ ထိုကိုယ်တော်ကား ဤသိက္ခာပုဒ်နှင့် ရှေးသိက္ခာပုဒ်အရ ပါစိတ်အာပတ် ၂ ချက် သင့်သည်။

အဆောတလျင်၊ ပကတိ၊ ကျအံ့။ န ပဟရိတုကာမတာယ၊ ပုတ်ခတ်ခြင်းငှာ အလိုမရှိသည်၏ အဖြစ်ဖြင့်။ ဒိန္နတ္တာ၊ ပေးအပ်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ ဒုက္ကဋံ (ဟောတိ။)