၈၀၆။ ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် သာဝတ္ထိပြည် အနာထပိဏ်သူဌေး၏ အရံဖြစ်သော ဇေတဝန်ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူသောအခါ
မင်းမောင်းမဟောင်းတစ်ဦးသည် ဘိက္ခုနီတို့ထံ၌ ရဟန်းပြုလေ၏။
ဘိက္ခုနီမတစ်ဦးသည် မမွေ့လျော်သဖြင့် ထိုဘိက္ခုနီမထံသို့ ချဉ်းကပ်၍
''အသျှင်မ သင်တို့ကို မင်းသည် အလွန်ကြာမြင့်မှ သွားလာ 'ပေါင်းဖော်' ၏၊ သင်တို့သည် (ရာဂကို သည်းခံခြင်းငှါ) အဘယ် သို့လျှင် စွမ်းဆောင်နိုင်ကုန်သနည်း''ဟု ထိုဘိက္ခုနီမအား မေး၏။
အသျှင်မ ပြေပြစ်ချောမောသော ချိပ်တောင့်ဖြင့် (ရာဂကို သည်းခံခြင်းငှါ) စွမ်းဆောင်နိုင်ကုန်၏ဟု (ဆို၏)။
အသျှင်မ ပြေပြစ်ချောမောသော ချိပ်တောင့်ကား အဘယ်သို့ပါနည်းဟု (မေးသည်ရှိသော်)
ထိုဘိက္ခုနီမ သည် ထိုမေးလာသော ဘိက္ခုနီမအား ပြေပြစ်ချောမောသော ချိပ်တောင့်အကြောင်းကို ပြောကြား၏။
ထိုအခါ ထိုဘိက္ခုနီမသည် ပြေပြစ်ချောမောသော ချိပ်တောင့်ကို ယူငင် 'အသုံးချ' ပြီးနောက် ရေမဆေး မိဘဲ တစ်ခုသော အရပ်၌ စွန့်ပစ်ထား၏။
ဘိက္ခုနီမတို့သည် ယင်တရုံးရုံးဖြစ်နေသည်ကို မြင်၍ ''ဤအမှု သည် အဘယ်ဘိက္ခုနီမ၏ အမှုပေနည်း''ဟု မေးသဖြင့်
ထိုဘိက္ခုနီမက ''ဤအမှုသည် အကျွန်ုပ်၏ အမှုပါတည်း''ဟု (ပြောဆို၏)။
အလိုနည်းသော ဘိက္ခုနီမတို့သည် ''အဘယ့်ကြောင့် ဘိက္ခုနီမသည် ချောမောပြေပြစ်သော ချိပ်တောင့် ကို ယူငင် 'အသုံးချ' ဘိသနည်း''ဟု ကဲ့ရဲ့ကုန်၏၊ ရှုတ်ချကုန်၏၊ အပြစ်ပြ ပြောဆိုကြကုန်ဓပ။
''ရဟန်းတို့ ဘိက္ခုနီမသည် ပြေပြစ်ချောမောသော ချိပ်တောင့်ကို ယူငင် 'အသုံးချ' ၏ဟူသည် မှန်သ လော''ဟု စိစစ် မေးမြန်းတော်မူ၏။
မှန်ပါသည် မြတ်စွာဘုရားဟု (လျှောက်ကြကုန်၏)။
ဘုန်းတော်ကြီးသော မြတ်စွာဘုရားသည် ကဲ့ရဲ့တော်မူ၏။ပ။ ရဟန်းတို့ အဘယ့်ကြောင့် ဘိက္ခုနီမ သည် ပြေပြစ်ချောမောသော ချိပ်တောင့်ကို ယူငင် 'အသုံးချ' ဘိသနည်း။
ရဟန်းတို့ ဤ (ဘိက္ခုနီမ ပြုမိသောအမှု) သည် မကြည်ညိုသေးသော သူတို့အား ကြည်ညိုစေခြင်းငှါလည်းကောင်း။ပ။
ရဟန်းတို့ ဤသို့လျှင် ဘိက္ခုနီမတို့ကို ဤသိက္ခာပုဒ်တော်ကို ပြကြစေကုန်လော့။
၈၀၇။ ''ပြေပြစ်ချောမောသော ချိပ်တောင့်ကို အသုံးပြုခြင်းကြောင့် ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏'' ဤသို့ (ပြကြစေကုန်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏)။
၈၀၈။ ပြေပြစ်ချောမောသော ချိပ်တောင့် မည်သည် ချိပ်တောင့် သစ်သားတောင့် မုန့်ညက် တောင့် မြေညက်တောင့်တည်း။
အသုံးပြုခြင်းကြောင့်ဟူသည် အတွေ့ကို သာယာနှစ်သက်သည်ဖြစ်၍ အယုတ်သဖြင့် ကြာရွက်ကို လည်း ကျင်ငယ်ပေါက်သို့ သွင်းငြားအံ့၊ ပါစိတ်အာပတ် သင့်၏။
၈၀၉။ အနာဟူသော အကြောင်းကြောင့် သွင်းအံ့၊ အာပတ် မသင့်။ ရူးသော ဘိက္ခုနီမ၊ အစလက်ဦး လွန်ကျူးသော ဘိက္ခုနီမတို့အားလည်း အာပတ် မသင့်။
စတုတ္ထသိက္ခာပုဒ် ပြီး၏။